STANDVASTIG ZIJN IN DE LIEFDE
Het evangelie van vandaag is niet bedoeld
om ons schrik aan te jagen over een nakende catastrofe
of de vernietiging van onze aarde op “de dag van God op het einde”.
Juist integendeel.
Jezus wil ons leren kijken
doorhéén de verschrikkingen van de tijd,\
- die niet te ontkennen zijn -
en vooral oog te hebben voor een dieper gebeuren:
de doorbraak van het nieuwe leven.
Het is niet moeilijk te zien
dat ook in onze wereld van vandaag schrikwekkende dingen gebeuren.
Orkanen en aardbevingen, oorlogen en aanslagen,
het lijkt wel een aaneenschakeling van catastrofes.
Velen zien dan ook niets meer dan dat.
Voor hen is alles alleen maar chaos.
Gelovigen echter - en dit is veel moeilijker -
zien nu juist meer dan alleen maar verschrikkingen.
Zij ontwaren een evolutie,
een lijn, een richting, een hoopvol perspectief.
Zij erkennen dat onze wereld, doorheen chaos en verwarring,
groeit naar bevrijding en eenheid.
Christenen geloven niet, zoals de pessimisten en defaitisten,
dat onze wereld op weg is naar een totale vernietiging,
maar wel dat de schrikwekkende dingen van dit ogenblik
een doorgangsfase zijn naar iets nieuws:
de uiteindelijke overwinning van een leven in God.
Wij geloven dat onze wereld niet vernietigd,
maar voortdurend herschapen wordt tot het liefderijk van Christus.
Waarom vallen in deze herfsttijd
de bruingekleurde bladeren van de bomen?
Niet alleen omdat zij uitgeleefd zijn,
maar ook omdat de nieuwe botten reeds aan het duwen zijn
om plaats te krijgen.
Gelovigen zijn mensen die niet alleen de vallende bladeren zien.
In hun visie over het leven houden zij er rekening mee
dat de nieuwe scheuten onder de schors reeds aanwezig zijn,
ook al ziet niemand ze voor het ogenblik reeds.
En hoe reageren wij het best als wij midden in een crisis zitten?
Zeker niet door de angst aan te wakkeren.
Schrik is de slechtste raadgever.
Die verlamt de goede initiatieven en de weerbaarheid van de mensen
en drijft hen naar reflexen om hun eigenbelang te verdedigen.
Jezus zegt: “Heb geen schrik! Heb vertrouwen en blijf standvastig.”
Hij nodigt ons dus uit het gewone leven verder te zetten
en dat betekent voor een christen: blijven liefhebben, ook in de crisis.
Wij kunnen ons wel afvragen:
“Die mensen in Irak, Afghanistan, Soedan of Congo,\ - en allen die nu duidelijk te midden van de verschrikkingen zitten -
wat hebben die aan onze optimistische visie? Wat helpt hen dat?
Juist! Jezus vraagt dat gelovigen
niet alleen meer zién, maar ook meer doén,
niet alleen een visie hebben, maar ook daadwerkelijk helpen.
Het evangelie roept ons op mee te werken
aan de groei van deze nieuwe schepping,
niet langs de kant te gaan staan bij diegenen,
die door de catastrofen van het ogenblik verlamd geraken van schrik
en dan vooral hun eigenbelang gaan verdedigen.
Integendeel. Juist in ogenblikken van crisis komt het erop aan dat wij,
die een hoopvolle visie hebben, de handen uit de mouwen steken
om, met de krachten die wij hebben, te helpen waar wij kunnen.
Misschien verliezen velen de moed
omdat zij nog zo weinig resultaat zien van het groeiende liefderijk.
Oorlogen, haat, ziekten, rampen en tegenslagen
doen ons soms twijfelen aan de vooruitgang van de liefde.
Maar wij, christenen, zijn juist bij de eersten die zich,
ondanks vele twijfels, blijven inzetten voor de uitbreiding
van het Rijk van Gods Liefde.
In dat gevecht tegen onheil staat God immers aan onze kant.
Hij inspireert ons tot een engagement
die sterker is dan alle vernietigingskrachten.
Hij vraagt dat wij met Hem standvastig blijven kiezen voor de liefde,
voor de lijn en de bedoeling die Hij in onze wereld legt.
God is trouw. En de trouw van onze God waarin wij geloven,
is voor ons de uiteindelijke reden
waarom wij elke kleine helpende liefdedaad, elke dag weer opnieuw,
als eeuwig belangrijk achten.
In plaats van vrees en ontmoediging te wekken,
brengt het evangelie ons dus
niet alleen tot een hoopvol perspectief,
maar ook tot een vernieuwd engagement in onze wereld.
Zo durven wij naar elke nieuwe dag vol hoop uitzien
als naar dé dag van God.