De eerste week van oktober is in de kerk de Vredesweek. Ze wordt georganiseerd door de Vredesbeweging Pax Christi: De vrede van Christus. Samen onder één paraplu.
In die week nl. op 4 oktober wordt ook het feest gevierd van Franciscus van Assisi. Franciscus van Assisi is en blijft een grote heilige, ook voor onze tijd. Wie in Assisi komt voelt als het ware nog de geest van Franciscus.
Hij die zichzelf en zijn volgelingen de naam " Minderbroeders" gaf, om uit te drukken dat ze niet de grote Jan of sterke broer moesten zijn in deze wereld maar de “Mindere, de dienende broeder, zoals Jezus zelf die de minste plaats heeft ingenomen. Er hangt iets van die stille bescheidenheid over de stad, de streek en zijn mensen.
Op de tweede plaats is Franciscus ook populair op onze dagen om zijn grote liefde voor de vogels en de natuur. In Portioncula staat in de gang een Franciscus beeld met een vogelnestje en in dat nest zit elk jaar een duif te broeden. Er passeren duizenden mensen door de gang voorbij het beeld en ze blijft rustig zitten. Ik kom hier al dertig jaar, vertelde de gids, en telkens zit hier een duif te broeden. Franciscus was geen aanbidder van de natuur, een groene jongen. Doorheen en in de natuur ontdekte hij God en verheerlijkte hij God. Hij was een aanbidder van God. Omdat hij God ontdekte in de natuur had hij zo’n grote eerbied voor de natuur.
Tenslotte is Franciscus ook tot op vandaag zo populair omdat hij een echte Vredesapostel was. Hij waagde het zelfs de Sultan op te zoeken om de vrede tussen de christenen en de Islam te bepleiten. En vooral in Assisi zie je de spreuk die Franciscus aan zijn stad heeft gegeven. Pax et bonum. Vrede en alle goeds. Om deze redenen is hij ook een heilige van deze tijd.
In het Europa van de 12de eeuw waren ook heel nieuwe verwachtingen en mogelijkheden ontstaan. Er ontstond een nieuw ideaal van gelijkheid en broederlijkheid. Maar de gevechten tussen de rijke families, de rivaliteit tussen de stadsstaten kelderden dit ideaal. Franciscus redde de droom van zijn tijd door een radicaal evangelisch getuigenis van broederlijkheid en vrede, geworteld in God, de Vader van alle mensen. Op het feest van Franciscus en naar aanleiding van de Vredesweek kunnen wij ons de vraag stellen: Welke zijn vandaag, de grote vragen en diepste hunker van onze cultuur? Ook wij beleven nieuwe kansen en mogelijkheden in Europa. Twee vragen leven sterk in onze tijd.
-
De vraag naar de waardigheid van de mens. Te pas en te onpas horen wij spreken over en oproepen tot het erkennen van de mensenrechten. Onze tijd komt sterk op voor de erkenning van de rechten van de mens. Toch zien we tegelijk dat de hedendaagse mens op vele plaatsen en wijzen ontluisterd en verminkt wordt door uitbuitingen en minachting, misbruik en onrecht. Denken we maar aan de droeve beelden die we te zien krijgen op tv.- bv. in Birma. Maar toch groeit er een protest en een nieuwe verbondenheid om op te komen voor de eigen unieke waardigheid van elke mens.
-
Er leeft in onze wereld ook een duidelijke vraag naar verbondenheid en gemeenschap. In de loop van de geschiedenis heeft de mens al belangrijke stappen gezet.
Vroeger vochten de steden tegen elkaar: dat is voorbij.
Later vochten de steden tegen elkaar: ook dat is voorbij.
Nog later vochten landen tegen elkaar. Wij dachten dat dit ook voorbij was en dat we stilaan groeiden nar de eenwording van continenten. Het wegvallen van het ijzeren gordijn en de afbraak van de Berlijnse muur deed de hoop ontstaan dat Oost en West voortaan in vrede zouden leven en dat men eindelijk werk zou kunnen maken van de Noord-Zuid tegenstelling, de tegenstelling van Rijk en Arm.
Meer en meer beseffen wij dat de gemeenschap tot in zijn kleinste vorm van het gezin bedreigd wordt. Maar toch klinkt de wekroep tot waarachtige ontmoeting en verbondenheid steeds duidelijker. Wij hebben het geluk toevallig geboren te zijn en te leven in het rijkste deel van deze wereld. Onze verantwoordelijkheid is des te groter. Päx Christi waarschuwt ons dat we ons niet zouden opsluiten in zelfgenoegzaamheid. Dat we geen economische muren zouden optrekken om onze welvaart te beschermen, maar dat wij bewust zouden kiezen voor solidariteit.
De eerste lezing riep ons op het geloof in het visioen van vrede niet op te geven. “Schrijf het visioen op” zegt de profeet. Zet het duidelijk op schrift. Dit visioen hunkert naar vervulling. En hij spoort ons aan: Ook al blijft het uit, geef het wachten niet op, want komen doet het beslist en het komt niet telaat. Wij moeten Gods visioen blijven verkondigen en erin blijven geloven.
En in het evangelie zegt Jezus: “Als gij een geloof had als een mosterdzaadje dan zou je een moerbeiboom met wortel en al in zee kunnen planten”. Wat een gedurfde vergelijking. Het mosterdzaadje is immers het kleinste zaadje en de moerbeiboom is een grote boom met uiterst sterk wortel gestel.
Met het geloof als een mosterdzaadje kunnen we de haast onmogelijke taak van vrede en verzoening aan.
Misschien moeten ook wij met de leerlingen bidden: Geef ons meer geloof