GEEN KNECHTEN, MAAR VRIENDEN!
De Heer zegt ons vandaag:
“Ik nodig u aan Mijn tafel uit als Mijn vrienden.
Gedraag u dan toch niet als knechten!”
Nu is de knechtenmentaliteit
een beetje de mentaliteit van onze tijd geworden:
“Voor wat hoort wat! Loon naar werk!”
Het is evident dat wij een rechtvaardig loon mogen eisen
voor ons gepresteerde werk.
Maar het wordt gevaarlijk
als wij deze houding van eisende en betaalde knechten
gaan uitbreiden tot alle andere domeinen van ons leven.
“Voor wat hoort wat!” kan nooit de grondtoon worden
van het leven van een gelovig christen.
Want dan weerklinken vrij vlug valse noten
in de muziek die onze mensengemeenschap maakt.
Heel snel worden dan nog alleen de harde klanken gehoord
van onze onbarmhartigheid tegenover de anderen.
In dat orkest kunnen sommigen inderdaad niet meer meespelen:
de zieken, de gehandicapten, de bejaarden en de armen,
allen die zich waardeloos, ten laste en overbodig voelen,
want van hen kan uiterlijk
geen even grote tegenprestatie worden verwacht.
Maar, is het niet treffend dat juist in onze tijd,
waar zovele dingen met klinkende munt moeten worden betaald,
dat juist in deze tijd
christenen - ook jonge christenen - als reactie daartegen
zich spontaan en onbetaald gaan inzetten voor zwakkeren?
Er is ontzaglijk veel goede wil
en belangeloze dienstbaarheid te merken
bij jongeren die gratis gehandicapten helpen en kinderen opvangen.
Het kan inderdaad niet zijn dat wij naast onze betaalde arbeid,
geen enkele tijd en ruimte meer zouden vinden
voor belangeloos dienstwerk.
Op zekere dag had moeder aan haar 12-jarige zoon Jan
enkele kleine karweitjes gevraagd.
Jan had het allemaal netjes gedaan,
maar hij vond het toch een beetje teveel.
Hij kwam op het idee
om voor deze karweitjes een kleine vergoeding te vragen.
’s Anderendaags kreeg moeder een blaadje papier
waarop Jan had geschreven:
“1 x Boodschappen gedaan: 0,50 Euro;
2 x geholpen om de afwas af te drogen: 80 Cent;
1 x bier in de frigo aangevuld: 30 Cent… enz.”
Alles opgeteld kwam hij op een totaal van 2 Euro en 40 Cent.
Moeder bekeek de voorgeschotelde rekening aandachtig,
glimlachte minzaam en betaalde zonder iets te zeggen
aan Jan 2 Euro en 40 Cent uit.
Maar als Jan ’s avonds op zijn kamer kwam,
vond hij op zijn hoofdkussen ook een rekeningetje
waarbij moeder had genoteerd wat zij voor Jan had gedaan:
1 x per week x 12 jaar = 624 x gewassen en gestreken,
3 x per dag x 365 dagen = 13.140 x eten klaar gemaakt, …enz
Alleen had zij er telkens bijgeschreven:
vergoeding: 0 Euro 0 Cent, totaal: 0 Euro, 0 Cent.
Die dag heeft Jan iets begrepen,
nl. dat liefde tussen mensen eigenlijk onbetaalbaar is.
Toch vervallen ook wij soms nog
in die oude kwaal om rekensommetjes te maken,
hetzij tegenover de mensen die ons liefhebben,
hetzij tegenover onze God die de Liefde Zelf is:
“Ik doe zoveel voor u… kunt Gij nu dan niets voor mij doen?”
Van die metende en berekenende knechtenmentaliteit
wil de Heer ons juist genezen.
“Wanneer gij alles gedaan hebt wat u werd opgedragen,
zeg dan, zoals het hoort:
“Nu zijn wij gewoon maar knechten,
want wij hebben alleen maar onze plicht gedaan.”
Maar wij mogen weten dat de Heer van ons veel méér vraagt
dan alleen maar “te doen wat ons werd opgedragen”.
Hij toont ons ook vandaag weer dat Hij méér wil zijn
dan een Meester van plichtsgetrouwe knechten
want Hij nodigt ons uit aan Zijn tafel
en gaat rond om ons te bedienen.
Hij schenkt Zichzelf totaal aan ons weg.
En in zulk een relatie durft Hij natuurlijk
van ons ook méér vragen.
Oorspronkelijk, van nature uit, zijn wij inderdaad
slechts beloning-eisende knechten.
Maar Hij, de Heer, wil ons tot Zijn vrienden maken,
dwz. tot mensen die niet de neiging hebben
om te meten en te berekenen als zij iets voor een ander doen,
maar die gul zijn, zonder te tellen.
Tegenover God kunnen wij eigenlijk nooit
een dienst verrichten met aanspraak op enige vergoeding.
Want God heeft ons zo bovenmatig lief.
En juist Zijn gratuite liefde maakt ons tot vrienden
die Hem, dankbaar en gratis, onze gulle wederliefde willen tonen.
Waarlijk gelukkig, dat wij geen knechten en meiden zijn,
maar vrienden en vriendinnen van de Heer!