Menige scholier die met een slecht rapport thuiskomt weet aan de ouders haarfijn uit te leggen hoe dat komt. Het ligt aan de leraar, aan de klas en aan allerlei buitengewone omstandigheden. Ouders horen dat aan, zwijgen en denken er het hunne van. Ze geloven in de goede wil van hun kind, ze geloven in de capaciteiten, maar ze geloven niet in wat er gezegd wordt. Het is van belang die betekenissen van geloven goed uit elkaar te houden: Geloven in je kind, in capaciteiten, in medemensen, in toekomst, dat is heel wat anders dan geloven in wat er gezegd wordt of geschreven staat.
Er is een tijd geweest dat geloof enkel werd opgevat als het aanvaarden van waarheden. Het werd verdienstelijk geacht als je stelligheden wilde herhalen, die tegen je gezond verstand en wetenschappelijke overtuiging ingingen. Je herhaalde te geloven dat de wereld in 7 dagen was geschapen, terwijl je verstandelijk meende te weten dat de wereld op een heel andere manier is ontstaan.
Copernicus en Galileo Galilei zijn wel de bekendste geleerden die met dit dilemma te maken kregen. Ze hadden ontdekt dat de wereld rond was maar op straffe van vervolging dienden ze ten overstaan van kerkelijke gezagsdragers te herhalen dat ze geloofden dat de wereld een platte koek is.
Wij lopen tegenwoordig geen risico meer vervolgd te worden omwille van een bewering; we worden niet meer gedwongen stelligheden te herhalen die tegen onze overtuiging ingaan. We zitten echter wel nog met de erfenis van voorbije eeuwen. Heel wat mensen denken dat geloven hoofdzakelijk het aannemen van een aantal waarheden is en dat is een ernstig misverstand. Christelijk geloof heeft bovenal te maken met vertrouwen hebben in de persoon en levenswijze van Jezus van Nazareth en in zijn voetsporen gaan staan, doen als Hij, in het vertrouwen dat dit leidt tot eigen en ieders geluk. Geloven heeft handen en voeten.
Hoezeer de geloofsbelijdenis die wij bidden ook vol staat met waarheden, het is toch vooral een verklaring van bereidheid en vertrouwen. We hebben dit weekend een zogenaamde startviering in onze kerk om het oppakken van de gewone parochieactiviteiten feestelijk te markeren. We kijken even vooruit naar hoe het dit jaar met onze parochie zal gaan. Niemand zal er op letten wat we zeggen of schrijven te geloven, maar wel of we weer moed hebben gevat, of we het visioen van Gods wereld weten vast te houden, de levensstijl van Jezus van Nazareth handen en voeten weten te geven.
We lazen dat ook de apostelen die manier van geloven niet meteen te pakken hadden, want het is een ommezwaai; ze hadden tijd nodig om naar die verandering toe te groeien. Vóór ons ligt weer een jaar om in dat vertrouwen te groeien en er meteen handen en voeten aan te geven. Maar wetend dat het ons dikwijls aan vertrouwen en daadkracht ontbreekt bidden we vandaag en dit jaar nog menigmaal, samen met die apostelen: Heer, geef ons meer geloof.