21e zondag door het jaar C - 2004

Deze dagen is er erg veel sport op de televisie. De Olympische spelen in Griekenland vullen radio en tv. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik kijk af en toe geboeid naar de verrichtingen van onze jongens en meisjes in Athene, en ik word af en toe met een oranjegevoel vervuld, zeker als ik zie hoe spontaan en oprecht de ontmoetingen en vreugdetranen zijn na weer een gewonnen match. En de manier waarop de kroonprins daarbij aanwezig is geeft dat oranjegevoel ook een duwtje.

Bijzonder vond ik de opening van de Spelen, en niet eens het spektakelstuk, maar vooral de intocht van de atleten. Zovele mannen en vrouwen, sporters en coaches, die de arena betraden en die met hun aanwezigheid hun land vertegenwoordigden. Mensen uit het noorden en het zuiden, uit het oosten en het westen, mensen van allerlei rassen, talen en kleuren. Waar in de wereld meestal je afkomst telt, en blank zich vaak superieur voelt ten opzichte van gekleurd, en westerse landen de toon anders zetten als oosterse of Afrikaanse, daar brengen de olympische spelen opeens een gelijkheid tussen landen en volkeren, die we vaak zo node missen. Niet de militaire of economische macht heeft het laatste woord, maar de persoonlijke kunde telt, uithoudingsvermogen, inzicht, en soms ook wat geluk. De beste mag winnen, en de beste wordt het goud door allen gegund, en wie verliest slikt het manmoedig weg. Een feest van verbroedering en verzustering. Van alle kanten komen ze, van alle volkeren en talen, uit alle windrichtingen.

Ik moest vanzelf aan dat beeld terugdenken bij de lezingen die we zojuist hoorden. Jezus zegt het in het evangelie, hoe mensen van alle kanten aan zullen zitten in het koninkrijk Gods, en Jesaja profeteerde het in de eerste lezing: op het einde der tijden zal God alle volken en talen bijeenroepen op zijn heilige berg, en ze zullen als broeders en zusters zijn, en uit alle volken zal Hij zijn priesters en dienaren roepen.
Een bijzonder beeld is dat, want Isra