20ste zondag door het jaar
Deze week stond de wereld stil
bij hetgeen gebeurde in Caïro en Egypte.
Misschien dat wij eerst nog wat sympathie konden opbrengen
voor de staatsgreep van het leger,
omdat op die manier de islampartij van president Morsi
tot meer democratisering werd verplicht.
Maar de manier waarop de legerleiding de protestbeweging neersloeg,
was al even ondemocratisch en niet meer te verantwoorden.
En wat was het effect?
In plaats van orde en berusting,
komt er nog meer protest en verzet.
De honderden doden schrikken niet af …
Hun dood wakkert anderen aan
om geen schrik te hebben, om rechtop te blijven,
om door te gaan met het verzet.
De dood van zovele onschuldigen
leidt tot een nieuwe bezieling,
tot een heilig vuur, bij vele anderen.
Ook Jezus spreekt vandaag van ‘vuur’
dat Hij is komen brengen.
In de tijd van de eerste christenen was dat letterlijk zo:
zij die vervolgd werden,
zij die stierven voor hun geloof,
maakten de andere christenen nog vuriger.
Zij zagen hoe velen de weg van Jezus letterlijk volgden:
zij volgden Jezus in zijn levenswijze
en zij volgden Hem in zijn dood.
Voor vele joden was het nodig om te kiezen:
blijf ik trouw aan mijn joods geloof,
of ga ik mee met die nieuwe joodse beweging
die op gang was gebracht door Jezus van Nazareth?
Binnen hun families zal het wellicht dikwijls
tot tegengestelde meningen hebben geleid:
dat sommigen meegingen met de christenen,
dat anderen joods bleven. Zoals vandaag in het evangelie wordt aangegeven:
‘Vanaf nu zullen er vijf in één huis verdeeld zijn,
drie zullen er staan tegenover twee en twee tegenover drie’.
Het is ook in onze tijd zo
dat het christendom vooral vooruitgaat
in landen waar christenen vervolgd worden:
in Aziatische landen als Korea, Vietnam, Laos,
of in Afrikaanse landen als Nigeria.
Wereldwijd sterft elke vijf minuten een christen
omwille van zijn geloof.
Meer dan 100 000 per jaar,
volgens cijfers van de Verenigde Naties.
Wij horen daar soms iets over …
maar het zijn eigenlijk indrukwekkende aantallen.
Wij worden hier als christen niet vervolgd.
Toch zou ook bij ons het ‘vuur’ moeten zijn
waarover Jezus spreekt.
Het vuur van onze overtuiging …,
en nog meer, het vuur van onze liefde.
Indien wij als christenen iets willen betekenen
zal het niet zozeer door onze woorden zijn,
maar door de liefde die wij opbrengen
en waarin wij voorgaan …
De liefde voor de zwakken,
het opkomen voor hen die voor anderen niet meer meetellen,
onze keuze om zorg te blijven besteden
aan mensen die dement zijn
of zelfs helemaal buiten bewustzijn.
Voor christenen is dat altijd de grondoptie:
ieder leven en ieder mens is beminnenswaard …
Misschien dat die keuze ook bij ons soms tot verdeeldheid leidt.
Laten wij dan ook begrip hebben, voor wie er anders over denkt.
Verdeeldheid moet niet leiden tot een conflict,
maar is wel een uitdaging om nog meer te zoeken
naar wat echte liefde vraagt.
Mag het vuur van Jezus uiteindelijk leiden
tot een betere en meer liefdevolle wereld.
Daarvoor is Hij immers gestorven.
Mag onze liefde daardoor aangewakkerd worden.