Zoals een kind witloof moet leren eten, zo moet een mens wijn leren appreciëren. Ik had ooit het geluk deel uit te maken van een priestergroep die maandelijks samenkwam bij een oudere pastoor. Die man was voor ons een voorbeeld naar wie we opkeken; hij had ook een echte wijnkelder en het is in die jaren, bij hem dat ik wijn heb leren drinken, proeven en vergelijken. Vele mensen drinken alleen witte wijn want ze zijn zo niet aan rode. Inderdaad vele karaktervolle rode wijnen geven hun kwaliteit maar prijs aan die tongen die ze hebben leren samen.
Heel anders is het met water; je moet al grote dorst hebben om te kunnen zeggen: hoh dat smaakt nu, dat glas water… Of vraag het maar aan kinderen: water of cola of ice tea… En het spreekwoord zegt het zelf: je gaat dat toch niet laten verwateren, of dat viel daar echt in ’t water…
Nochtans water is onmisbaar en heeft met een aantal andere dingen gemeen dat het een mens in leven houdt. Wetten, normen, afspraken, verdragen, verzekeringen, bankafschriften: ze zijn allemaal levensnoodzakelijk. Maar leuk worden ze nooit. Het zelfde geldt voor kuisen, bedden opmaken, de was en de strijk: allemaal wel nodig maar niet echt plezierig. Je zou kunnen zeggen: al het genoemde is er nodig, is een voorwaarde voor het echte leven, zoals water noodzakelijk is. Maar het echte leven: neem we dan beter geen andere woorden in de mond zoals: liefde, koesteren, tederheid, zorgen voor, of misschien denk je dan aan vreugde, plezier, gezelschap, vrije tijd, of denk je aan vakantie, of muziek, wandelen en genieten van de natuur, reizen en ontdekken; gezondheid ook.
Daarover gaat het wanneer mensen samen komen om feest te vieren, daarover gaat het op een bruiloft. Als mensen trouwen willen ze van dat echte leven horen: het boekje van de huwelijksmis staat bol van dat echte leven: van liefde en tederheid en elkaar zoeken en begrijpen en van trouw over alle obstakels heen… Dat wil niet zeggen dat die trouwers naïef zijn, wel integendeel: ze wéten wel dat de gewone dagen komen, maar in alles – in de kledij, in de toespraken, in het lekkere eten in de goede wijnen en in het dansen en zottebollen zegt hun huwelijksfeest: zo zou het leven eigenlijk moeten zijn… en dat is belangrijk ook voor ander feestelijke ontmoetingen - zoals we samen geweest zijn in familie en met vrienden met kerstmis en nieuwjaar - want ze blijven ons moed geven opdat we op gewone grijze dagen, op regenachtige dagen, op ‘waterdagen’ zou je kunnen zeggen het zicht open houden op het echte leven van vriendschap en liefde, van gezelschap en warmte.
Daarover gaat het in dit evangelieverhaal. Onder andere, want het verhaal is zo rijk aan betekenissen. De kwantiteit van wijn uit water is zo enorm – men spreekt van kruiken maar het ging hem eerder om waterbakken zodat de joden aan de reinigings-voorschriften van de joden konden voldoen; alles samen gaat het om meer dan 600 liter wijn ! en ook de kwaliteit die zo premier grand cru classé is dat het eerst en vooral om Jezus zelf gaat. Die overvloed is duidelijk een symbolische uitbraak van de Messiaanse overvloed. Bij God thuis is er van alles, voor iedereen, voor altijd, en veel te veel. Zo is onze God zelf: veel te veel, overvloedig en zonder ophouden.\
Maar voor ons dagelijks leven lijkt Jezus wel te zeggen: lieve mensen, blijf met je leven niet al te veel steken in de voorwaardensfeer van bankafschriften en kuisen en werken en stof afdoen… Blijf niet teveel steken in het oneigenlijk leven want het zou kunnen dat het echte leven je passeert zonder dat je het genoten hebt.
Het echte leven speelt zich af waar mensen proberen doorheen het dagdagelijkse werken, de routine, de last, van wat nu eenmaal moet gebeuren iets laten doorbreken van vriendschap, genegenheid, bezorgd zijn voor, van leven schenken.
M.a.w. zeg niet te gauw ‘water is mij genoeg’ maar leer de kwaliteit smaken van een glas belegen wijn…
Bronnen:
- “het hoge woord is eruit” van Wim van Bergen preken voor het jaar C
- “wie is die Jezus” van K. Depoortere