17e zondag door het jaar C - 2001

Een begaafde leraar die les geeft op een school met vooral Marokkaanse jongeren vertelde dat hij zelden of nooit zomaar een onvoldoende op het rapport gaf omdat hij dan voorbij zou gaan aan de handelsgeest die bij deze jongelui sterk ontwikkeld is. Daarom onderhandelde hij altijd. Als hij meende niet meer dan een vijf te mogen geven stelde hij een vier voor. Gevolg: hevig protest en de bewering dat een klein zesje er toch wel in zat. Na wat gesoebat werd tenslotte een vijf geaccepteerd. In onze cultuur zijn we die manier een beetje ontwend, een beetje, want het is alleszins vermakelijk om te zien als man en vrouw aan het winkelen zijn en zij heeft haar zinnen gezet op een peperduur bloesje, maar wil haar enthousiasme graag gedeeld zien. Dan hoor je niet: Zullen we dat toch maar kopen? Nee, ik heb het gevolgd. “Kijk, zie je dat, geweldig afgeprijsd, ik zal het eens passen, hoe vind je dat het staat, past zelfs bij jouw stropdas. Enfin, dat bloesje komt er. Als wij mensen iets van elkaar gedaan willen krijgen dan wegen we onze kansen af, zorgen tevoren voor een goede relatie, tonen enige bescheidenheid, vermijden zelfs de schijn van hebzucht of ego