In het evangelie roept Jezus mensen telkens op om te handelen. Om iets te doen. ’neem je bed op en ga naar huis’, ga heen en zondig niet meer’, ‘sta op’.
Korte krachtige bevelen. Telkens in uitzichtloze situaties, situaties van dood, soms letterlijk. En mensen gaan erop in. Mensen staan op uit de dood, krijgen weer hoop, uitzicht op een beter leven…
Het lijkt een droom. Was Jezus nog maar hier, kwam hij maar naar me toe, beval Hij het mij maar. Ik zou opstaan, op zijn woord, net zoals de mensen die Jezus aanspreekt.
Op het eerste zicht horen we vandaag ook zo’n verhaal. Jezus roept mensen op om Hem te volgen, heel kort ‘Volg mij’. Maar, wat gebeurt er nu? Mensen gaan niet zomaar in op de vraag van Jezus, neen ze hebben allerlei uitvluchten. Er zijn doden die begraven moeten worden,‘k moet nog effe goeiedag zeggen thuis… Het lijken ons allemaal gegronde redenen. immers de dood van een vader is toch een ingrijpend gebeuren. Hem de laatste eer bewijzen, dat moet toch, is toch nodig voor mijn rouwproces.
En thuis eventjes afscheid gaan nemen dat is toch ook normaal…
Daarom hou ik van deze mensen, ze zijn zo herkenbaar, meer dan zij die onvoorwaardelijk ja zeggen. Het is zo’n menselijk tafereel. Maar toch de reactie van Jezus bevreemdt me. Hij gebruit beslis harde woorden: ’laat de doden hun doden begraven’, wie de hand aan de ploeg slaat en achterom kijkt is niet geschikt voor het koninkrijk Gods’.
En toch, Jezus woorden blijven nazinderen. Waarom zegt Hij wat Hij zegt. Is familie dan niet belangrijk? Jezus is radicaal, heel anders dan de makke kerk die we kennen. Niet radicaal in oude gewoontes en wetten en regeltjes om na te volgen, niet radicaal in mensen veroordelen om wie ze zijn. Neen, Jezus is radicaal in keuzes maken. in de keuze voor de Liefde, de keuze voor echte vrijheid laat het niet toe om achterom te kijken. we moeten springen, vooruit. We kunnen het niet maken om een beetje lief te hebben, we kunnen het niet maken om de andere niet in zijn totaliteit lief te hebben zoals hij is, met zijn kleine en met zijn grote kantjes.
Maar zo leven is niet gemakkelijk, want kiezen voor het ene is niet kiezen voor het andere, kiezen voor de ene is niet kiezen voor de andere. Maken wij als mens wel de juiste keuze£? is het goede, de Liefde die wij nastreven en willen dienen wel de juiste of is het eigenliefde? Of zitten we vast in patronen die ons zijn voorgegeven. Kiezen we de gemakkelijkste weg of gaan we de moeilijkheden niet uit de weg en kiezen we resoluut voor hen die ons nodig hebben, ook al betekent dat, dat we zelf problemen krijgen?
En worden we dan soms niet gebruikt?
Zoveel vragen en Jezus zegt, ge moet gewoon doen! En dan is het niet belangrijk of je nog eerst je doden gaat begraven, of je nog eerst afscheid gaat nemen. Natuurlijk doe je dat, je hoeft het niet in vraag te stellen! Als je handelt in liefde voor de mens, je naaste dan handel je goed, dan hoef je niet te aarzelen. Dan hoef je geen rekening te houden met wetjes, regels en tradities. Dan ga je in op zijn vraag ‘Kom en volg mij!‘Dan doe je waarom God je gemaakt heeft.
Het weze zo