Na twee (misschien wel drie) gewonnen wedstrijden zal het de komende week toch wel wat anders worden voor het Nederlands elftal en haar trainer. Zeker die laatste heeft het er maar moeilijk mee. Kies ik voor de aanval of gooien we de deur achterin dicht en proberen we een doelpunt te voorkomen. De strategie van de deur op slot gooien heeft de consequentie, dat je bijna niet kunt verliezen. Dan kies je voor de veilige weg. Sommige teams kunnen dat heel goed. Ze gaan met elven in de goal staan. De tegenstander krijgt geen kans. Anderen spreken met elkaar af om zogauw iemand dichterbij komt, een flinke aanval te doen op kuiten schenen of hamstrings . Gegarandeerd dat ze met gescheurde enkelbanden geen doelpunt meer scoren. Toch kun je je afvragen of dit de bedoeling is van het voetbalspel.
In het echte leven gaat het net zo. Als je veilig thuis blijft en de deur voor niemand opendoet en in je eigen kringetje blijft met het alarm op het hek en een gemene hond in de tuin en met een bordje voor het hek van de kerk met daarop: betreden op eigen risico (dat kwam ik serieus laatst tegen!), dan is het niks, was het niks en wordt het nooit wat . Een schip is natuurlijk prachtig als het opgetuigd in de haven ligt te pronken met zeilen, masten, vlaggen en touwen, maar het is gemaakt om uit te varen. De wind in de zeilen. Vooruit!
Elia komt bij Elisa, die achter de ossen aan loopt. Het is niet zomaar een vraag van ga je mee een borreltje drinken. Het is een levensvraag. Vaar je mee uit. Ga je mee je levensdoel realiseren of blijf je achter de ossen lopen. Doe je alleen wat altijd is gedaan? Ga je alleen gebaande wegen? Hou je de poort, je hart, je deur dicht?
Elisa en Jezus staan voor hetzelfde. Ze willen dat God bemind wordt. Niet God, die alleen in de tempel woont en die op de sabbat gevierd moet worden, maar die God die er altijd is, die je tegenkomt in het leven, in een kwetsbare medemens, in de ogen van een kind, van een bedelaar, in een buitenlander, een anders gelovige. De God die midden onder ons woont en die we lang niet altijd kennen, herkennen en erkennen.
Elisa besluit om uiteindelijk niet te kiezen voor de defensieve tactiek en voor het behoud van het oude, maar gaat in de aanval Elia achterna om mensen te laten zien, dat God er is voor iedereen.
De leerlingen van Jezus staan voor dezelfde keuze. Gaan ze met Jezus mee en worden ze daadwerkelijk zijn volgelingen en verlaten ze de gebaande wegen om zelf een nieuw pad aan te leggen? Jezus zegt nog een keer, dat het niet gemakkelijk zal zijn. “De vossen hebben holen, de vogels hebben hun nesten, maar de mensenzoon heeft zelfs geen steen om zijn hoofd op te rusten te leggen”. Mijn boodschap zegt Jezus biedt niet altijd veiligheid en dat zien we ook in Jezus’ leven als Hij wordt opgepakt en aan een kruis geslagen.
Toch bestaan er voor het koninkrijk van God geen smoesjes. De liefde voor God en de mensen is niet zomaar een hobby, maar een levensopdracht. God liefhebben en je deur gesloten houden is geen optie!
Misschien dat voetbaltrainers ook iets aan deze boodschap hebben. Voetballen is niet alleen verdedigen, maar ook in de aanval gaan. Maar gelukkig hoeven we hier in de kerk geen toernooi te winnen. Het leven zelf is namelijk veel belangrijker. Met niets dan wat geloof en een paar idealen op weg gaan om het hart van je medemens te openen. Je eigen hart zal zich nog meer vervullen tot wat het eigenlijk is