DE RADICALE UITNODIGING TOT BELANGELOOS-DIENENDE LIEFDE
Met plechtige woorden staat Lucas stil
bij een belangrijk moment van Jezus’ leven,
een keerpunt in het evangelieverhaal:
nl. de dag dat Jezus vastberaden optekt naar Jeruzalem.
De eerste jaren van zijn openbaar leven
was Jezus in Galilea rondgetrokken.
Hij had er gekwetsten naar lichaam en ziel genezen,
zondaars en verstotenen vergeving geschonken
en enkele leerlingen geroepen om Hem te volgen.
Nu neemt Hij de belangrijke beslissing
de weg naar Jeruzalem op te gaan.
En dit betekent: Zijn opdracht voortzetten
om alle mensen een liefdevolle Vader-God te leren kennen,
ook ondanks de hevige reactie die hierover
vanwege Jeruzalem kon worden verwacht.
Want de kaste der zelfgenoegzame, veeleisende
priesters en schriftgeleerden in Jeruzalem
voelde zich bedreigd door Jezus’ voorstelling
van een milde, mens-nabije God.
In de tweede helft van Lucas’ evangelie wordt dan ook benadrukt:
de doorbraak, de verheffing en de verheerlijking
van Jezus’ Liefde die mensen bevrijdt,
maar die blijkbaar onvermijdelijk moest passeren
langs Zijn verworpenheid, lijden en dood.
Lucas heeft gemeend te moeten benadrukken
dat Jezus “vastberaden” besliste naar Jeruzalem op te trekken,
dat Hij dus radicaal en consequent koos voor een liefde
die eventuele vijandigheden niet uit de weg wilde gaan,
maar integendeel op Zich wilde nemen en dragen als een kruis.
Bij de eerste tekenen van tegenkanting\
- een weigering om de vooropgestuurde boden te ontvangen -
reageren Jezus’ leerlingen spontaan hevig.
Wij begrijpen hun reactie
omdat wij die verbolgenheid en wraakzin soms in onszelf ervaren.
Jezus wijst hen en ons echter terecht.
Hij wil immers geen koning worden
die een heerschappij komt vestigen met macht en vuur,
maar Hij wil de Dienaar van de mensen blijven,
die hen komt redden door een surplus aan liefde.
“De Mensenzoon is niet gekomen om te vernietigen,
maar om te redden!”
Jezus gebruikt geen machtsmiddelen,
beantwoordt nooit kwaad met kwaad.
Hij blijft consequent