Beste dorpsgenoten
De bijzondere decoraties die vandaag op en rond het altaar staan, en die gemaakt zijn voor een huwelijksviering gisteren, zijn niet van de hand van ons kerk-bloemiste, Riet Peeters. Zij zijn gemaakt door Jannina Zijlstra, ook van de Heibloem, en wonend tegenover de brievenbus.
Zo ontdekken we dat hier allerlei kunstvaardige medebewoners hebben!
Van het soort lezingen, zoals de eerst lezing over profeten, ploegen en het slachten van een paar ossen, begin ik genoeg te krijgen. Als je geen vakgeleerde bent, kun je van zo’n stuk niets begrijpen. Zo iets kan men met de beste wil toch geen onderdeel van goddelijke openbaring noemen. Gek dat er geen protesten komen tegen het lezen van dit soort verhalen.
En de lezing uit het evangelie van Lucas kan ook niet begrepen worden zonder veel vakkundige uitleg. Het is moeilijk om daar goed nieuws in te horen.
Waar gaat het eigenlijk om als we spreken over goed nieuws, en dan met name het goede nieuws dat komt uit de mond van God, om het plechtig te zeggen?
Goed nieuws is nieuws dat je blij maakt en dat je daarom graag aan anderen wilt doorvertellen. In die zin lijkt het wat op roddelen maar het is toch heel anders!
Toen Mozes in de woestijn het brandende bos zag, dat toch niet opbrandde, heette dat een openbaring van God.
Het effect van Gods woord is dat iemand zich geroepen voelt, zich gesterkt of getroost of bemoedigt voelt, dat iemand er blij van wordt, dankbaar wordt, bereid is om te vergeven of barmhartig te zijn. Een moment dat men zich a.h.w. overweldigd voelt, niet door geweld, maar juist door iets bescheidens, iets eenvoudigs, iets gewoons.
Dat betekent: buiten de kerk, thuis, op het werk, bij het lezen van de krant, het zien van het nieuws kan God van zich laten horen, of als je emotioneel geraakt wordt, door een kind, b.v., door een lief woord of een lief gebaar van een medemens, door de natuur, en op veel andere manieren.
Als je het lichte gevoel hebt dat er even in knop wordt omgezet in je binnenste, als je even stil wilt zijn, als je je aangesproken voelt, dan laat God van zich horen mag je rustig aannemen.
Maar we schenken daar geen aandacht aan, we zijn druk bezig met dingen die belangrijk zijn of die onze aandacht vragen en we staan er niet bij stil dat we even op een bijzondere manier geraakt of aangesproken zijn. Bovendien zijn we er mee vertrouwd dat God alleen vroeger van zich liet horen, heel lang geleden, in oude, gekke verhalen.
We durven het niet te vertrouwen als we zo’n fijn geritsel in onszelf horen. We vegen het weg als een stofje in ons oog. En daarmee missen we iets kostbaars.
We horen veel gekke dingen in de kerk en van kerkelijke lieden. We mogen gerust wat meer aandacht geven aan de dingen die ik zojuist probeerde te beschrijven.
God laat niet alleen van zich horen als je met twaalf koppels ossen aan het ploegen bent, zoals we hoorden in de eerste lezing, maar ook als je met een tractor aan het ploegen bent, of een auto bestuurt of aan het strijken bent of aardappelen schilt, of met je kleinkind speelt. Aandacht hebben voor dat soort geritsel zal ons rijkere mensen maken.
Dat het zo moge worden.