De liefde van een zondige vrouw (2001)

“Haar zonden zijn haar vergeven, al zijn ze nog zo talrijk, want zij heeft veel liefde betoond.”
Als een vrouw van slechte reputatie je pad kruist moet je minstens twee meter afstand houden. Dit bepaalden de joodse rabbijnen in Jezus’ tijd. Als je binnenshuis met een vrouw spreekt, moet er altijd een tafel tussen staan. Zo maande ons een oudere confrater destijds aan.
De ontmoeting tussen Jezus en de prostituee in het evangelie van vandaag staat in schril contrast met deze beide opvattingen. Hier worden alle conventies overtreden. Geheel onverwacht komt er plots een ongenode gast in het huis van Simon de farizeeër. Een vrouw die als zondares bekend stond. Ze heeft een kostbaar albasten vaasje met balsem bij zich. Haar ontmoeting met Jezus is dus weloverwogen en voorbereid. Ze gaat wenend bij Jezus staan en maakt zijn voeten nat met haar tranen. Ze droogt ze af met haar lange hoofdharen. Ze kust Jezus’ voeten onophoudelijk en zalft ze met de balsem. Een ontroerend tafereel vol vrouwelijke tederheid en innigheid. Jezus laat zich dit welgevallen. Die vrouw laat zien hoeveel ze van Jezus houdt. En Jezus aanvaardt die liefde. Hij looft haar in het publiek. Jezus prijst haar lieftalligheid die de gastvrijheid van Simon ver te boven gaat. Want Simon is als gastheer nogal tekort geschoten bij de verwelkoming van Jezus. Het wassen van de voeten, de welkomstkus en de zalving met olie bleven achterwege. Misschien wou Simon Jezus alleen maar met een discussie op de proef stellen? Het was in ieder geval geen hartelijke warme ontvangst!
Natuurlijk protesteert Simon bij die opzienbarende ontmoeting van Jezus en die zondares,en dan nog in zijn eigen huis! Want zo’n zondares mocht niet bij hem binnen. Dat ze Jezus zo liefkozend aanraakt en streelt kan helemaal niet door de beugel. Hoe bestaat het dat Jezus dat allemaal toelaat! Het wijst er volgens hem op dat hij geen profeet is. Want wie zich zo laat aanraken door een prostituee wordt zelf onrein. De ontmoeting tussen Jezus en die vrouw, vol oosterse charme, is in de ogen van de farizeeër een eeuwige schande. Jezus reageert erop met een verhaal over twee schuldenaars. Naargelang hun meer wordt kwijtgescholden zijn de schuldenaars uiteraard meer dankbaar tegenover hun geldschieter. De farizeeër Simon heeft geen moeite met deze conclusie. Maar Jezus doet het omgekeerde. Omdat de vrouw zoveel liefheeft worden haar zonden vergeven. Er is niet eerst kwijtschelding en daarna dankbare liefde. Het vertrouwen van de vrouw en haar liefdesbetuiging, daar gaat het om. Haar verleden kan ze niet ongedaan maken. Ook God niet. Maar omwille van haar liefdesrelatie nu, is er geen zonde meer. Jezus wordt als het ware overrompeld bij het ervaren van zoveel toegenegen liefde. Misschien mogen we zeggen dat ook God zelf verrast wordt door het zien van zoveel liefde bij een zgn. zondige vrouw.
Wij mensen pinnen zo dikwijls anderen vast op hun verleden. Hij heeft gestolen, dus is hij een dief, en eens een dief altijd een dief. Zij heeft gezondigd met mannen dus is zij een slet. Wij wijzen hen na met de vinger. We beletten soms mensen anders te worden. Maar Jezus zei: “Je liefde heeft je bevrijd. Leef in vrede.” Hij wekte iemand ten leven. Zo dikwijls zei Jezus tot uitgerangeerde mensen: Sta op! Hij gaf een nieuwe toekomst. Alleen vanuit ophelpende vriendschap, vertrouwen en geloof in de ander, komt iemand tot zijn/haar recht. Als iemand iets in ons gezien heeft worden we anders. Als we ervaren dat iemand van ons houdt zijn we tot veel in staat.
Het evangelie van deze dag eindigt nog met een belangrijke slotbeschouwing. De vrouwvriendelijkheid van Jezus wordt nog eens extra in de verf gezet. Lucas vermeldt dat met de twaalf ook vrouwen Jezus vergezellen. Maria Magdalena, Johanna, Susanna en vele anderen. Dit was verre van vanzelfsprekend. De joodse religie was een typische mannen-godsdienst. Rabbijnen hadden geen vrouwelijke leerlingen. Jezus wel. En hij trok altijd partij voor de vrouw tegen de mannen in. Denk maar aan de overspelige vrouw die moest gestenigd worden. Of aan de discussie over de echtscheiding waar hij het weer voor de vrouw opneemt. Jezus zag de vrouw gelijkwaardig aan de man. In de eerste christelijke huiskerken was er geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. Lydia leidde de eerste christelijke huiskerk op Europese bodem. Prisca was de catechiste en geloofslerares van Apollos. Samen met Aquila stichtte ze na Korinte en Efese nog een derde huiskerk in Rome. Febe wordt diacones genoemd. Junia wordt ‘apostel’ genoemd. Paulus is zelf ook een volwaardig apostel ook al behoorde hij niet tot de twaalf. Nymfa was de draaischijf van de huiskerk in Laodicea en Apfia in Kolosse. Het zusterpaar Tryfena en Tryfosa, Julia, Persis, Evodia en Syntyche waren medewerksters van Paulus. Al deze vrouwen waren werkzaam in de catechese en de missie. Bekende bijbelspecialisten sluiten niet uit dat deze vrouwen ook voorgingen in de eucharistie. Want dit was de stelregel. Wie voorging in de pastoraal ging ook voor bij ‘het breken van het brood’ in een of ander huis. Alle leden van de huiskerk,ongezien hun geslacht, konden apostel, profeet of leraar zijn. Mannen en vrouwen droegen, naargelang van hun talenten en toewijding bij tot de versterking en verdieping van het christelijk geloof. Later zal de vrouw omwille van de aanpassing aan de Grieks-Romeinse mannen- maatschappij worden teruggeduwd. Maar juist als christelijke kerk zouden wij in navolging van Jezus en de eerste christenen het voortouw moeten nemen i.v.m. de plaats van de vrouw in de kerk. Jezus zelf heeft zoveel taboes conventies en voorschriften doorbroken. Navolging van Jezus sluit ook deze vrijmoedigheid en durf in om vanuit zijn Geest noodzakelijke en dus heilzame vernieuwing te brengen.