Ieder jaar is er op deze dag in Jeruzalem een grote processie, die duizenden mensen trekt. Een processie vanaf de Olijfberg door het Kedrondal naar de oude stadspoort. Een tocht zoals Jezus die gemaakt moet hebben. Wat Hij zijn hele leven had afgewezen, namelijk koning worden en publiciteit trekken, dat doet Hij op deze zondag, de zondag van de palmen. Maar heel uitdrukkelijk maakt Hij er ook een tocht van verzoening van. Hij wordt niet begeleid door mensen met zwaarden, met lansen, met alles wat in die tijd wapentuig was. Hij wordt begeleid door mensen die zwaaien met palmen.
Het klinkt verdacht in onze dagen om takken van bomen te rukken. We vragen deze palmtakken om vergeving, omdat we ze afgesneden hebben van de bron van hun leven. Maar misschien vinden sommige vruchtbare grond, worden ze besproeid met voldoende water om weer wortels te krijgen en opnieuw te gaan leven. En zo blijven ze teken van zegen. Misschien dat andere takken verdorren achter een kruisbeeld, in een boek, achter een schilderij, ergens op de schouw. Maar ook dan kunnen ze tot zegen zijn omdat mensen die ernaar kijken, zich herinneren waarvoor ze dienden: teken van leven te zijn en niet van de dood.
Palmen zijn zo geschikt om er de Heer mee toe te juichen op deze Palmzondag. Want ook Hij werd afgesneden van de levensboom. Hij werd gehangen aan het dorre hout van de dood. Toch heeft Hij opnieuw wortel geschoten in deze wereld en is in leven gebleven. Getuige daarvan is het feit, dat wij Hem tot op de dag van vandaag noemen en dat Hij de inspiratiebron is van en voor velen. Hij rijdt ook niet op een krijgsdier, op de ‘tank’ van die dagen, het paard, maar Hij is vreedzaam gezeten op een ezel. Zo trekt Hij de stad binnen als wilde Hij alle mensen met elkaar verzoenen, van hoog tot laag, van rijk tot arm, van ziek tot gezond. Een wens die leeft in het hart van elke mens.
Maar dan zien we dat deze vreedzame demonstratie een provocatie wordt in de ogen van de macht. Deze demonstratie wordt het begin van wat er zich verder in de loop van die week afspeelt. Want de machten verdragen geen vrede, die zoeken geen broederschap tussen mensen. Zij willen de macht voor zichzelf houden. Daarom moest deze mens uit de weg geruimd worden nog in de loop van diezelfde week. Wat met zoveel glorie en triomfantelijkheid begon op Palmzondag eindigt in de dood op Goede Vrijdag.
Toch willen wij, mensen, geloven dat dit geen einde is geweest, dat de tocht naar vrede en gerechtigheid ook daarna is doorgegaan en dat wij nu ons aandeel daarin hebben.
Wij willen geloven dat de palmtak die we dragen ook symbool is van onze goede wil om die vrede te maken. De palm wortelt in de aarde. Uit de dood ontstaat het leven.