“LAAT ONS HIER BLIJVEN”
In de bijbel zijn bergen de bevoorrechte plaats waar God verschijnt.
We kennen de berg Sinaï, de Horeb en de Thaborberg.
Toen Jezus de blijde boodschap verkondigde ging Hij de berg op
en sprak daar de Bergrede uit, de krachtlijnen van het evangelie.
Hij trok zich regelmatig terug in de eenzaamheid, op een berg
om dichter bij de Vader te zijn en er te bidden.
Ook zondag a.s. vertoeven we met Jezus op een berg.
Daar breekt zijn ware aard even door.
Bij zijn doopsel hoorde Hij de stem: ”Gij zijt mijn Zoon, die ik liefheb”.
Nu klinken diezelfde woorden, zichtbaar en voelbaar voor de leerlingen.
Het voelt zo goed, dat ze vragen: “Laat ons hier blijven!”
Laat ons dit moment nog even vasthouden…
Maar bij het afdalen van de berg vraagt Jezus
om over dit grootse moment niets te vertellen,
om dit uit hun gedachten te zetten, tot Hij uit de dood zou zijn opgestaan…
“Wie is Hij toch?” vragen ze zich af…
Zullen ze Hem kunnen blijven volgen?
Wij voelen ons soms zoals de leerlingen.
Wij zijn aangetrokken door Jezus en zijn boodschap,
maar we hebben tijd nodig om te beseffen waar het om gaat.
Bergen trekken ons aan, maar de vlakte soms nog meer…
De vlakte van: laat nog even zoals het is, ik ben nog niet mee.
Of: kan ik echt iets veranderen aan onze wereld? Het is nu al zolang zo..
In deze vastentijd zegt Jezus ons:
durf je maar te geven in liefde, in broederlijk delen, in vertrouwen op de Vader.
Zo trekt ook Hij bewust en vol overgave naar Jerusalem.
Hij weet zich geliefd, en daarom is Hij bereid
zijn leven prijs te geven, voor jou, voor mij.
“Laat ons hier blijven” om bij Jezus te zijn en te weten:
Hij is de geliefde Zoon van God, luister naar Hem!
En dan vol goede moed naar het dal van ons leven terug te keren…
2de vastenzond.-B- * Mc.9,2-12 * door Paul Coucke * federatie St.-Andries-St.-Michiels-Brugge