Blaise Pascal is een grote meneer. Hij zegt dat de mens iets heeft van de engel én van het beest. Hij noemt de mens ook een denkend riet. Dat zijn ware woorden om de mens op zijn juiste plaats te plaatsen. Aan zoiets denk ik spontaan, wanneer ik het evangelie lees van deze dag. De satan beproefde Jezus en de engelen bewezen Hem hun diensten. Geef toe, dit is meer dan een krantenbericht. Het is diep religieus. Het raakt het diepste niveau van onze ziel. Het gaat over de mens die heen en weer getrokken wordt. Het gaat over de verdeelde, verscheurde en verstrooide mens. Het reikt eventjes dieper dan de doorsnee-interviews van onze magazines. De mens heeft een zeer gevoelige ziel.
Om die ziel is het te doen in die zeer korte tekst van Marcus. Om de ziel van Jezus. Om zijn ziel wordt gevochten. Hij wordt heen en weer geslingerd tussen de engel en de duivel. Dat is niet meteen onze taal en niet onze stijl. Toch zegt Marcus het zo rauw. De mens die zijn ziel ernstig neemt, staat hier ten voeten uit gesculpteerd. Wij zijn begeerlijke prooien voor magnetische krachten die ons aantrekken. Uit zichzelf is de mens niet een eenvoudig wezen… de mens is een verdeelde entiteit. Er is zoveel wat hem charmeert, en afleidt… van het zogezegde goede doel. De mens heeft iets van de engel en van het beest.
Jezus staat dus voor de vraag die de onze is. Hoe gaat Hij om met de duivel die Hem beproeft en met de engel die Hem dient? Hoe is Hij mens? Hoe is Hij zoals wij? Jezus is mens omdat Hij de duivel afwijst en de engel begroet. De duivel ontwricht en ontaardt. De duivel is de instantie die al onze treinen doet ontsporen. Hij is de professionele ontregelaar. Hij is dus de klassieke tegenspeler van alles wat ons met onze eigen aard op het juiste spoor wil plaatsen. De duivel ontwricht. De engel doet net andersom: hij brengt de hemel bij de aarde. De engel belooft ons dat hemel en aarde, dat God en mens elkaars vrienden zijn.
Jezus staat hier voor een wezenlijke keuze. Zal Hij meewerken aan de ontaarding van de aarde, aan de degeneratie van de meest dierbare mensengestalte? Of zal Hij de aarde hoe dan ook ten zegen houden? Zal Hij de kant kiezen van de ontaarding, of zal Hij ervoor kiezen om de mens zijn ware aard terug te geven?
Het antwoord op deze vraag is duidelijk: Jezus kiest de kant van de engel. Hij kiest de kant van de mens. Hij kiest voor de mens die het leven verkiest boven de dood. Voor de mens die de harmonie verkiest boven de ontwrichting van de anarchie. Het is allesbehalve soft wat hier geschreven staat. Het is bijna letterlijk kruis of munt, leven of dood.
Met de bekoring van Jezus in de woestijn staan alle mensen voor deze fundamentele vraag: laten wij ons in het leven bekoren door de duivel of door de engel? Geven wij toe aan de charme die uitgaat van alles wat de mens herstellen wil? Verwachten wij ons heil van alles wat het gebrokene in en rondom ons helen wil? Duivels aan banden leggen en gehoor geven aan de engel - het is méér dan vrome, vrijblijvende literatuur. De engel wil de bedienaar zijn van onze vreugde. Jezus heeft hier zeer helder en bewust gekozen.
De vastentijd is onze keuze-tijd.