Pinksteren (2000)

De eerste lezing is een prachtig pinksterverhaal, vol symboliek. Wat er in werkelijkheid precies gebeurd is, dat weet ik niet, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.
Wellicht zaten Jezus’ leerlingen van het eerste uur bij elkaar, een beetje moedeloos. Hun Jezus was dood. Ze hebben geen idee hoe het verder moet. ze zitten te praten over hun Jezus: weet je nog wat hij toen zei, weet je nog wat hij daar en daar gedaan heeft, weet je nog hoe hij ruzie maakte met de schriftgeleerden. Wellicht heeft toen een van de leerlingen weg gezegd: Schei er maar mee uit, dat is allemaal verleden tijd. Wellicht zei toen een ander: welnee, het is geen verleden tijd, Jezus is pas echt dood als wij hem vergeten. Wellicht zei een derde toen: Ja, wij moeten zijn boodschap verder dragen. Wat hij begonnen is moet doorgaan.
En zo, al pratend, kwamen ze geestelijk in beweging, groeide er iets van vuur en enthousiasme in hun harten. En wellicht tot hun eigen verbazing kwamen ze ook letterlijk in beweging: ze gingen de straat op, ze gingen naar de tempel ze gingen naar de plaatsen waar Jezus ook altijd preekte, om iedereen te vertellen over hun Jezus en wat Hij belangrijk vond.
En als ze jaren later terugkijken op die ommezwaai, vertelden ze wellicht: het was net alsof er een stormwind door het huis ging die ons allemaal nieuw leven inblies en in beweging zette. Het was net alsof er vonken over sprongen waardoor we in vuur en vlam kwamen te staan. En het wonderbaarlijke was dat mensen overal vandaan begrepen waar we het over hadden, dat ieder zich aangesproken voelde door Jezus’ boodschap. Dat was werkelijkheid het werk van de heilige Geest.
Ik ben er toen niet bij geweest, maar wellicht is het toen zo ongeveer gegaan. Waar ik wel bij geweest ben was een bijeenkomst van een groepje mensen in de pastorie waar we samen wat over dit pinksterverhaal gesproken hebben. De vraag kwam toen naar voren: kan zoiets ook vandaag gebeuren, in onze parochiegemeenschap?
Als het gaat om Jezus en zijn boodschap, over het samen Kerk zijn, dan zijn velen een beetje in een Goede Vrijdag stemming, een beetje moedeloos, hoe moet het toch verder met de Kerk? Hoe kun je ook nu mensen enthousiast maken voor Jezus’ leven en werken, zodat zij ook echt in beweging komen, juist als toen? Er zijn twee dingen op te zeggen.
Enerzijds zie je de kerken leger en leger worden, de betrokkenheid van mensen bij het kerkgebeuren wordt steeds minder en dat is een zorgelijke ontwikkeling. Anderzijds mogen we niet uit het oog verliezen dat velen nu wel met enthousiasme in beweging zijn in en voor de Kerk, dat er velen zijn die op de een of andere manier een bijdrage leveren aan het levend houden van de parochiegemeenschap. Het is heel belangrijk dat we dat laatste ook steeds blijven zien. Want daar is die Geest van Pinksteren nog steeds actief. Tegelijk is het belangrijk dat we ons afvragen: hoe wij die Kerk zo gestalte kunnen geven dat mensen zich erdoor aangesproken voelen, dan anderen er ook enthousiast voor kunnen worden.
Een voorwaarde daartoe is dat we als Kerk een taal spreken die iedereen kan verstaan, en daar ligt wel eens een probleem. We hebben 7 maal gebeden om de H. Geest in 7 verschillende talen, Sommige talen konden we min of meer verstaan, andere helemaal niet. Zo gaat het in feite in de Kerk ook vaak. De officiële Kerk, paus en bisschoppen, spreken vaak een juridische en dogmatische taal: dit is het boekje, hier heb je je aan te houden, maar de vele goedwillende mensen verstaan die taal niet.
Toen we van de week wat nadachten over dit pinksterverhaal, zei iemand dat de bijbel meer gelezen moest worden, daardoor zouden mensen weer gemotiveerd en geïnspireerd worden. Maar ook hier heb je het probleem: de meesten verstaan de taal van de bijbel niet, daar is meestal wel enige hulp bij nodig, zeker als men weinig of niet de vieringen in de kerk meemaakt.
Wat wel door iedereen verstaan kan worden is de taal van de liefde, de taal van mensen die heel concreet zich dienstbaar maken aan de gemeenschap, aan mensen die tekort komen. Als we als parochie, als Kerkgemeenschap, die taal beter leren spreken, dan kan die Geest van Pinksteren ook nu mensen in beweging zetten en enthousiast maken voor Jezus’ boodschap. En zolang mensen in onze gemeenschap die taal spreken, en dat wordt ook gedaan, zolang is er hoop voor de toekomst.