Pinksterdroom (2006)

Misschien bent u helemaal geen voetbalfanaat. Misschien wist u niet eens dat de wereldkampioenschappen op 9 juni beginnen en op 9 juli eindigen. Dan nog kan niemand het ontgaan dat er met spanning gelet wordt op de samenstelling en de sfeer binnen de 11 spelers die het voor ons land moeten gaan maken. Vandaag nodig ik u uit om u eens even voor te stellen dat helemaal onverwacht de trainer/ coach spoorloos is. Het eerste moment zit zo’n ploeg sprakeloos voor zich uit te staren, vervolgens beginnen ze door elkaar te roepen en te zeggen dat dit te gek is. Niemand begrijpt iemand. Hoe moet het verder? En dan ineens herinneren ze zich dat de training al afgerond was, dat de strategie was uitgestippeld, dat ze alles van die coach in handen hebben om er het beste van te maken. Ze verstaan elkaar, krijgen zelfvertrouwen en ze worden enthousiast. De overwinningsdroom is al bijna werkelijkheid. Dat slaat over op meer dan een legioen supporters.
Zo ongeveer moet het toch ook geweest zijn op die eerste Pinksterdag. Heel even waren ze lam geslagen door Jezus’ vertrek uit hun midden, ze spraken elkaar tegen, wisten niet hoe verder. Tot dat moment waarop ze begrepen dat alles wat Hij hun geleerd en voorgedaan had hun in handen was gegeven, meer dan genoeg om nu zelf door te gaan in diezelfde geest. Hun vroegere droom kwam toch weer binnen handbereik. Die droom was wel bijgesteld, reler dan vroeger en dus een haalbaar ideaal.
Wat toen gebeurde kan ook vandaag weer gebeuren en overslaan op meer dan een legioen nieuwe apostelen die, gedreven door Jezus’ geest, zich gaan inzetten voor een betere en rechtvaardiger wereld. Mensen met dit ene doel verstaan elkaar al zijn ze nog zo verschillend.
Stel u voor: katholieken, protestanten, moslims, joden, heel de bonte verzameling van religies en levensopvattingen, ze komen in die pinksterstorm te staan. Het is dan om het even welke gebeurtenis als beginsignaal kan worden begrepen.
Ze hebben elkaar jarenlang tegengesproken en niet begrepen en nu grijpt niemand naar het eigen gelijk, er wordt geluisterd en verstaan. De heilige boeken waarmee ze elkaar al eeuwen om de oren hebben geslagen worden gebruikt waarvoor ze zijn, gelezen, gerespecteerd en in goede daden omgezet. Zelfs de jeugd die voor een enigszins hoopvolle toekomst al was afgeschreven, mag de eigen taal blijven spreken, wordt zelfs aangespoord nieuwe wegen te gaan. De machtigen en machtelozen hebben plotseling weet van elkaars bestaan, kijken en luisteren naar elkaar zonder afgunst, zonder verwijten.
Het waren afgesloten wereldjes die van de werkenden en de werkelozen, van de terroristen en vrijheidsstrijders, de zwarten en de blanken, de wereld van de gezonde en van de zieke mensen, van jongeren en ouderen, de linkse en rechtse politici, de eerste- tweede- een derde-wereldlanden, de mannenwereld en de vrouwenwereld.
Verbaasd horen ze allemaal in hun eigen taal spreken over God, die er is voor iedereen.
En ze begrijpen het alsof het voor ieder afzonderlijk wordt gezegd.
Hoe dat met ons nationale elftal zal gaan zal wellicht menigeen worst wezen, want het belang is beperkt en van korte duur. Of er een overwinning te vieren valt of dat de vlag voortijdig moet worden gestreken, de wereld zal er niet belangrijk door veranderen. Dat is anders met die nieuwe Christus-apostelen en hun supporterslegioenen. Hun vreedzame wedstrijd in begrip en mededogen naar medemensen, hun oproep tot Godsvertrouwen heeft in plaats van twee maal driekwartier een duur van eeuwen en loopt nog. Vandaag kunnen we aan onszelf de vraag stellen of we ons als succes brengende wissel beschikbaar stellen. Dan komt die pinsterdroom van toen en ook van nu al weer een heel stuk dichterbij. Moge het zo zijn. Amen