Johannes is niet de lieveling van lectoren en predikanten. Hij leest moeilijk. Hij preekt moeilijk. Hij is des te meer geliefd door mensen met mystieke aanleg, met ervaring van mystiek. Lectoren en predikanten missen vooral dat als ze een tekst van Johannes ter sprake dienen te brengen. Hij spreekt hoge taal en hij heeft een eigen logica: hij draait steeds rond een paar sleutelwoorden. Het is alsof hij op een stuk grond staat en het uitgraaft ter plekke, steeds dieper en dieper. Totdat hij op de diepste bodem komt.
Dat doet hij vandaag ook. Hij zegt wat liefde is. Liefde is verbondenheid, is vriendschap, is trouw, is vreugde, is leven geven en ontvangen. Dat zegt hij zeer gebald. Hij neemt het eerste woord, hij graaft het op en neemt het mee om het volgende te zeggen. Het eerste woord zet dus de toon. Dat is verbondenheid. Met dat woord volgt hij zijn eigen procédé. Verbondenheid is…
Zo ziet Johannes dus het leven van de leerling. Hij leeft in verbondenheid. Zoals Ik in de Vader en de Vader in Mij, zo ben Ik in u en gij in Mij. Dat is het grote woord. De leerling weet daarmee waar hij staat, hoe hij wordt vastgehouden, waar hij zijn diepste wortels heeft. Hij is niet een eenling die draadloos in het leven staat. Hij is verbonden. Dat is zijn statuut, zijn identiteit zijn definitie. Hij is niet een eenzame die worstelt om zijn leven te redden of te maken. Hij is ingeschakeld, geïntegreerd, ingelijfd. Hij hoort bij God: Die heeft hem geadopteerd als kind aan huis. Die heeft hem vriend genoemd voorgoed.
Vanuit die verbondenheid leeft de leerling. Dat is zijn diepste, zijn laatste en zijn onvoorwaardelijke vreugde. Zo komt hij terecht in een beweging van leven geven en leven ontvangen. Zoals hijzelf mag zijn, zo mogen ook de anderen zijn. Bemind worden heeft deze logica: je moet het ook aan anderen gunnen, aan anderen geven. Zoals Hij het heeft voorgedaan.
Dat is niet goedkoop, niet waarneembaar met het blote oog. Dat geheim zie je het best als je bidt en de ogen sluit. Dan zie je het voornaamste: een mens staat niet verloren in het leven. Hij wordt bemind!
Zou Johannes wel beseffen, dat wij dat wel graag horen maar dat wij precies daarmee het meest last hebben? Want beminnen is makkelijker dan bemind worden. Het is wellicht de bekering die wij het meest nodig hebben en… die wij het liefst uitstellen.
Liefde is voor ons eerst en vooral een activiteit. Voor Johannes is het allereerst verdragen dat wij geliefd worden. En daarin kracht vinden om actief te worden. De beminde weet het best wat beminnen is.