Misschien hebt u dat ook wel eens meegemaakt in een trein of bus. Je ziet een leeg plaatsje en denkt daar te gaan zitten. Maar nee hoor. Er zit al iemand op die bank die beslist meedeelt: “Deze plaats is al bezet” Twee haltes verder gaat daar een kind zitten dat kennelijk tot de familie behoort. “Doe dat raampje even dicht”. Terwijl je je met moeite staande weet te houden wordt het duidelijk wie hier het bevel voert en de liefde tot die medemens daalt met de minuut. Je komt ze overal tegen: mensen die de baas willen spelen. Ze zijn niet van bijzondere komaf, ze zijn niet intelligenter of beter geschoold dan u, maar ze hebben in elk geval een grotere mond om anderen naar de hoek te sturen die ze niet wensen. Het is lang niet altijd de eigenlijke baas die voortdurend de lakens uitdeelt, maar dikwijls zijn het juist van die kleine baasjes. Geen mens ontkomt er helemaal aan om deel te nemen aan de strijd tussen bazen en knechten.
Sommige mensen zijn juist heel anders ingesteld: altijd dienstbaar, altijd kijkend en luisterend naar wat de ander wenst, soms zelfs paraat om elk bevel van wie dan ook op te volgenden, omwille van de lieve vrede. Die verhouding baas-knecht kom je tegen in de bus, op school, op het werk en ook in menig huisgezin. Ja zelfs in de kerkgemeenschap. “Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar”, zegt men wel eens. Een ding is zeker: de onderlinge liefde groeit er niet door. En vandaag mogen we vernemen dat de wereld zo helemaal niet in elkaar hoeft te zitten. Menige baas zal tegenwerpen dat er toch iemand moet zijn die het bevel voert. Een fabriek zonder direkteur dat kan toch niet, een huisgezin zonder dat vader of moeder de baas zijn dat loopt toch spaak. In een kerkgemeenschap zou je denken dat er toch voortdurend regels van boven moeten komen wil het funktioneren. In elk geval komen die regels er voortdurend, maar of het daardoor beter functioneert is zeer de vraag. De meest voor de hand liggende baas, die zonder enig bezwaar geaccepteerd moet worden is toch wel God zelf. Laat ons vandaag lezen van zijn meest nabije zoon hoe daar God en Zoon met elkaar omgaan: als vrienden.
Vrienden luisteren naar elkaar, hebben geduld met elkaar, zijn trouw aan elkaar, zijn een voortdurende ruggesteun voor elkaar, geven geen bevelen, maar komen in onderling overleg tot besluiten. Jezus van Nazareth heet die zoon en die zegt ons vandaag ook met Hem en met elkaar zo om te gaan: als vrienden onder elkaar. Oorlog en ruzie komen altijd weer van bazen en baasjes die zolang doorgaan tot de liefde en zelfs de verdraagzaamheid tot het nulpunt zijn gezonken. Laat het waar zijn dat de wereld zo in elkaar zit dan ligt hier toch een eenvoudig recept er eindelijk eens iets anders van te brouwen. Tot de geboren knechten en slaven wordt gezegd: Kop op, laat je horen, doe mee ook in het overleg en tot de bazen: Hou eindelijk eens je mond en ga die ander tegemoet, als je hem of haar nog niet herkend kunt hebben als je broer of zus met diezelfde oervader, zie hem of haar dan als vriend en de wereld zal “nu eenmaal anders zijn”.
Ik zeg maar weer, van Jezus van Nazareth overgenomen:
Zo moge het zijn, amen.