De zondag van de Goede Herder, roepingenzondag vieren wij vandaag, op de vierde zondag van Pasen. Een herder doet niet anders dan roepen. Hij poogt in weer en wind, in alle seizoenen van het jaar en van het leven zijn kudde bijeen te houden. Iedere mens is op haar of zijn wijze geroepen om de kudde, het volk van God te versterken, bijeen te houden, te dienen.
In het oude testament wordt God de herder van zijn volk Israël genoemd. In de ballingschap was het volk, de kudde van de Heer verstrooid geraakt in de verwarring van de volken. Een volk, een mens kan de vaste grond waarop hij stond en leefde onder zijn of haar voeten voelen wegzakken. Dan moet hij of zij worden geroepen, teruggeroepen, naar weide en water. Zo gaat God met zijn volk om, en met iedere mens. De profeten en de psalmen van Israël hebben er de moed altijd in gehouden temidden van een zwervend, moedeloos volk. Zij profeteerden: de Heer zal jullie weer bijeen brengen op de velden van Israël. “Hij legt mij in grazige weiden, Hij geeft rust aan mijn ziel. Hij leidt mij naar rustige wateren om mijn ziel te verkwikken”.
In het evangelie noemt Johannes zijn Heer Jezus de goede herder.
“Ik ken de mijnen en de mijnen kennen Mij, zoals de Vader Mij kent en Ik de Vader ken. Ik geef mijn leven voor de schapen”.
En verder horen wij: “Ik heb nog andere schapen, die niet uit deze schaapstal zijn. Ook die moet Ik leiden en zij zullen naar mijn stem luisteren”.
“Christus, de Herder, roept de zijnen”, zingt een lied. Christus roept, iedere mens.
“Gij moet door Hem het rijk ingaan, hoort, want Hij roept u bij uw naam”.
Roepingenzondag. De herder roept ieder van ons en er is geen tijd te verliezen.
De kerk vraagt van de pastores om deze zondag te preken over roeping. Roeping tot het pastorale werk, het priester- en diakenambt, het religieuze leven.
De Lucasparochie heeft niet te klagen. De herder van onze kerk van Haarlem, monseigneur Punt, heeft uw pastor geroepen naar onze Lucasgemeenschap. En hij heeft geantwoord. Een man die als geroepen kwam. Wat heb ik de grote herder, Christus, gedankt dat pastor Colm Dekker juist deze roeping heeft verstaan en beantwoord…nadat dezelfde herder van de kerk van Haarlem mij naar de kudde van Amsterdam-Noord had geroepen.
Het pastoraat, het herdersambt in Christus’ kerk is een prachtige roeping (ik kan me alvast niets mooiers bedenken) en steeds weer bid ik dat er mannen en vrouwen zullen zijn - jong of al wat ouder - die Christus’ roeping verstaan en beantwoorden.
Er wordt heel tobberig gesproken over de kerk en over de zware last van priesters en pastoraal werkers. Laat ik nu eens ronduit zeggen: laat jou, laat u daardoor niet afschrikken. Pastores moeten het niet te zwaar maken. De kerk is hun eigendom niet. Zij moeten niet alles willen. Wie de hele wereld wil redden redt nog niet één ziel. De kerk, de parochie is niet van pastor Colm Dekker, niet van mij en van geen enkele bisschop of priester. Wij zijn de goede herder niet. Wij mogen en moeten niet méér dan de mensen naar de enige Herder, Christus, toeleiden. En Hij, de enige Herder, zal ons allen naar de Vader leiden en ons allen bij de Vader thuisbrengen.
Roepingenzondag.
Maar vóór de roeping tot het pastoraat, het religieuze leven, het huwelijk komt de roeping tot het geloof en het doopsel.
Een heel bijzondere roeping, die onze Lucasparochie versterkt en verrijkt is de roeping die Samantha-Joan heeft ontvangen. Enkele jaren geleden zagen enkele parochianen en ik haar komen in de zondagse eucharistie, veilig gezeten bij tante en oom en op een goede dag vroeg zij of zij zich mocht voorbereiden op het doopsel. Toen volgde een lange weg, een bewogen weg. Een weg naar Christus en zijn kerk, zijn kudde. “Hoort, want Hij roept jou, Samantha, bij jouw naam…Hij zal met jou zijn wegen gaan, getrouwe herder is zijn naam”.
Zo jong als zij was, toen zij zich geroepen voelde, zo bewogen is haar weg geworden naar de kudde van de goede Herder. Een weg van vreugde en geloof én een weg van grote beproeving. Juist ook in de beproeving, Samantha, ben jij de bijbel gaan lezen, ook al waren de letters en de woorden voor jou moeilijk leesbaar, ook letterlijk. (Tussen haakjes: dat kwam ook door de zeer kleine lettertjes van de bijbel die ik jou gaf). Maar je bent blijven lezen…lezen in de bijbel, lezen in jouw eigen leven, jouw jonge levensgeschiedenis. En je hebt ondervonden dat in vreugde en verdriet de Herder jou is blijven roepen en nabij was: “In dood en leven, Heer, zult gij zijn die gij zijt: uw klein volk nabij”. Ik dank God dat jij vandaag met heel jouw hart antwoordt op de stem die jou heeft geroepen.
Die roepstem heeft ook Mirjam, die altijd zo trouw en dienstbaar in ons midden is geweest, beantwoord. Een echte apostel, verkondiger van het Woord ben je geweest en ik hoop dat je dat blijft, hier in deze gemeenschap. En Gregory, die ook geantwoord heeft op Christus’ roeping en hier zijn geloof heeft beleden en het vormsel heeft ontvangen en nu om Christus’ Geest vraagt voor Shamar, jouw en Mirjams zoon.
En Roy en Carola: ook jullie vragen vandaag voor jullie dochtertje, de Geest van God: dat het zal toebehoren aan Christus en zijn kudde.
De Lucas maakt het goed.
Christus’ stem klinkt en mensen antwoorden.
“Mijn God zijt Gij, U wil ik danken”.
Amen.