Onlangs hoorde ik een jonge vrouw, die totaal op het verkeerde spoor was geraakt, haar ouders danken dat ze haar nooit hadden laten vallen, dat ze ondanks alles haar steeds zijn blijven opzoeken, komen halen, …
Zonder hen zou het nooit gelukt zijn. Dragen, verdragen, meedragen, naartoe dragen, laten dragen…
Daarover gaat dit evangelie. Dragen al kan de persoon zelf geen stap niet meer verzetten,
Ergens in een suggestie* las ik dat de enigen die bewegen in het verhaal van de lamme de dragers en Jezus zijn.
De dragers die uit bezorgdheid de lamme overal naartoe dragen, die niet bij de pakken blijven zitten, die niet verlamd zijn.
Een mooi verhaal. Ze doen het maar die dragers zoeken en sleuren, dragen op alle mogelijke manieren, precies engelen die door zichzelf niet gehinderd worden (engelen).
Nu een verhaal is altijd mooier dan de werkelijkheid, het hier en nu. De jonge vrouw die door haar ouders overal was doorheen gedragen, zag er wel een beetje geleefd uit. Maar dankzij haar dragers stond ze er toch weer.
En hoeveel keer hebben wij geen dragers nodig? Meestal valt het niet zo op. Meestal is het héél onopvallend, voor de buitenwereld,
maar ook vaak voor onszelf. In het verhaal van de lamme zei de lamme tegen niemand ‘dank je wel'.
Eigenlijk zo uit ons leven gegrepen. We worden gedragen klein en onopvallend en vergeten dat, we zien het vaak niet eens dat precies dit ons leven geeft, ons leven draagt, dat Gd zich in deze kleine dingen laat voelen.
In pers of boekjes vind je grote, vaak chockerende verhalen, maar weinig verhalen over het dragen mensen. Soms zou ik mensen willen uitnodigen om op een gewone namiddag in ons gewone ziekenhuis. Het wemelt van bezoek. Niet overal evenveel maar toch veel.
Mensen, die er liggen en mensen, die hen dragen doorheen de moeilijk dagen in dit ziekenhuis, want -hoe goed de verzorging ook is-
een ziekenhuisopname is en blijft een moeilijke periode in een mensenleven.
Bezoeken: het is klein, gewoon, onopvallend zichtbaar voor…. wie wil kijken. Zoals de eerste lezing zegt: ‘Het begin is er al, ziet ge het nog niet?'
Beste mensen, ik hoop dat we mensen die verlamd zijn mogen en kunnen dragen
en dat we als we zelf verlamd zijn, gedragen worden door anderen.
*Uit de preeksuggestie van Romain Debbaut