In die melaatse van toen kunnen we de wereld zien van vandaag. Die blauwe planeet met de lepravlekken van oorlog, van vuile diplomatie en zoveel onmenselijk leed.
Onze planeet is vruchtbaar, rijk en toch is ze niet in staat al haar mensen te voeden, terwijl ze er wel in slaagt tot in de verste uithoeken, haar oorlogsmachine te ontplooien.
Dat deze melaatse wereld ooit op de knieën zal vallen en Jezus tegemoet zal gaan met de bede : ‘Als Gij wilt, kunt gij mij genezen’, is een verre droom.
Nochtans Jezus zou de heelmeester kunnen zijn voor deze melaatse wereld.
In de evolutie van de mens is Hij een scharnierpunt.
Miljoenen en miljoenen jaren lang verliep de evolutie van de mens langs zijn instincten en zijn driften : zijn drift tot zelfbehoud, zijn drift tot voortplanting, zijn territoriumdrift. Door de wet van de wraak en de wet van de sterkste kon het menselijk wezen standhouden.
En dan, op een moment in de menselijke geschiedenis dat de mens zo vernuftig gaat worden dat hij zichzelf en zijn wereld kan vernietigen, komt Jezus, de gezondene van God.
Hij geeft een fundamentele wending aan de menselijke evolutie : geen wraak maar vergeving is de boodschap. Geen macht om de macht maar dienstbaarheid. Geen ijzeren vuist maar een uitgestoken hand heeft deze wereld nodig. Hij is Diegene die het kwaad overwint door het goede.
De oude mens heeft Hem afgewezen en gekruisigd. Maar door zijn liefde werd dat kruis het symbool van de nieuwe mens.
Daarom noemt Paulus Jezus de nieuwe Adam.
Zoals Adam, de oervader, verder leeft in de massa mensen zo leeft de Christus verder in zijn christenen. Wij zijn het die de oude mens moeten afleggen om ons te bekleden met de nieuwe mens.
Als je eens in je leven een echte christen hebt ontmoet, kun je die mens nooit meer vergeten. Die laat sporen na.
Elke christen kan een begin van vrede zijn. Het verhaal van de menselijke evolutie begint opnieuw bij elke christen. Daarom moet ook vandaag in deze eucharistie onze bede zijn : ‘Als gij wilt, kunt gij mij genezen'.