Een jaar of wat geleden kreeg ons geloof in het scheppingsverhaal een geweldige schok. We hadden als kind geleerd hoe God de wereld in zes dagen had geschapen. En op de zesde dag schiep Hij de mens. Hij had uit leem een pop gemaakt en levensadem geblazen in zijn neus. Toen nam Hij een rib uit de mens, en schiep de vrouw.
De natuurwetenschap ontdekte dat het niet zo gegaan was. De wereld had miljoenen jaren nodig gehad om zich te ontwikkelen. En nog eens miljoenen jaren om tot de mens te komen. Veel mensen gaven toen hun geloof in de Bijbel op.
Totdat we ontdekten dat de Bijbel ons geen natuurwetenschap wilde geven, maar zin en betekenis wilde geven aan ons bestaan. De boodschap van het scheppingsverhaal was niet: zo en zo heeft God het precies gedaan; maar: God staat aan het begin van alles; en daarom is de wereld en de mens in diepste wezen goed: God zag dat het heel goed was.
Vandaag horen we een verhaal over het einde van de wereld. Er wordt weer geschreven hoe het allemaal zal zijn. De krachten der hemelen zullen geschokt worden, de zon zal verduisteren; de sterren zullen van de hemel vallen. Dan zal men de mensenzoon zien komen op de wolken, met grote macht en majesteit.
Zal het zo gaan? Precies zo en niet anders? Laten we nu niet dezelfde fout gaan maken. De Bijbel wil ons over het ‘hoe’ van het einde niets vertellen. Het enige dat de Bijbel ons zeggen wil is: ons bestaan heeft een zinvol begin en het zal ook een zinvol einde hebben. In het begin schiep God de mens, aan het einde zal hij de mensen bijeenbrengen.
God stond aan het begin. Hij zal ook aan het einde staan. Daarom was het begin goed, heel goed zelfs. Daarom zal het einde ook heel goed zijn.
Ons bestaan hangt niet in de lucht. Her is niet afhankelijk van een louter toeval. Er staat Iemand aan de oorsprong. Er staat ook Iemand aan het einde. Hij die ons het leven instuurde, wacht ons aan het einde van ons leven op. Met Hem zijn wij begonnen en op weg gegaan; Hij zal ons ook tot voltooiing brengen. Het einde is geen dood gaan, geen vernietiging, geen uitzichtloze ramp: het einde is voltooiing, het speelt zich af in het licht van God. God die ons het leven in heeft geduwd, vangt ons aan het einde met diezelfde armen op.
Misschien zei Jezus daarom op het eind van zijn leven: in uw handen beveel ik mijn geest.
Op het punt van aankomst zullen wij dezelfde liefdevolle God ontmoeten die ook aanwezig was op het punt van vertrek, aan het beginstation.