Willibrordzondag (2006)

Sint Servaas was de eerste, die vooral in het zuiden zijn werk deed. De H. Willibrord betrad enkele eeuwen later het Noordwestelijk deel van Nederland. Dat mensen uit andere landen het geloof bij ons komen brengen is niet nieuw.Ook nu komen er priesters uit Amerika, Ierland, Vietnam, India, Indonesië en ga zo maar door omdat hier een priestertekort is. Het priestertekort is meer dan alleen het probleem dat er te weinig mensen zijn om de mis te doen is kortzichtig, want de mis is een onderdeel van de taak van een priester. De beleving van het geloof in deze tijd is voor velen het probleem. Een Indiase priester met enkele jaren ervaring zei: ik heb eigenlijk ontdekt dat de mensen geen priester meer nodig hebben. Hij bedoelde dat de vraag naar de sacramenten steeds minder geworden is. De ervaren broeders uit deze regio, opgegroeid in het Limburgse land van klei en heuvels, zijn er al aan gewend dat mensen niet meer vanzelfsprekend naar je toekomen. Wachten op de pastorie is voor menige parochiepriester een stille dag beleven. Al zijn er ook nu nog pastorieën die volop functioneren als centrum van activiteiten en bestuur en die nog steeds een huis zijn waar velen in en uitlopen.
Het verschil tussen vroeger is nu is groot. De H. Willibrord had niet te maken met een bestaande Kerk, maar begon met een blanke lei toen hij hier het geloof bracht. In onze tijd moet menige priester zich worstelen door een woud van vooroordelen om uiteindelijk mensen de Blijde Boodschap te kunnen brengen. De verkondiging van de vroegere missionarissen verliep langs de weg van het bouwen van kerken en kloosters. Juist daarom heen vormde zich een gemeenschap die land en mensen tot ontwikkeling bracht, en mensen bij elkaar bracht om te bidden en te werken. Zo droeg men bij aan de ontwikkeling van een gemeenschap. Geloof, kunst, cultuur en wetenschap vormden een harmonisch geheel. Liefde tot God en de mens waren daarin vanzelfsprekend ingekaderd. Er werd gewerkt aan een harmonieuze eenheid tussen leven en geloven.
Onze leefwereld is vaak verbrokkeld op velerlei gebied. Mensen duiken onder in subculturen en subgroepen. Bedrijven drukken elkaar weg in een moordende concurrentie en de kerk leeft in de marge van de samenleving of als hinderlijke vlooi bij bepaalde groeperingen. Gemeenschapszin is minder geworden. De verborgen eenzaamheid op velerlei gebied is groot. Oude liefdewerken functioneren niet meer omdat ook dit is ondergebracht in gemeentelijke diensten.
De diaconie moet weer nieuwe impulsen krijgen, evenals het ingaan op de vraag naar God, wanneer bepaalde situaties daar aanleiding toegeven. Leo Fijen verwoordde het als volgt: “wanneer de mens verticaal gaat begint hij pas horizontaal te denken”. Wij mensen vinden veel dingen boeiend, maar hebben ook moeite om daar consequenties aan te verbinden. Vrijheid en ongebondenheid zijn toverwoorden geworden. Dat zien wij ook bij de bezettingsgraad van een gastverblijf bij menig klooster. De bewondering voor het leven dat de religieuzen leiden is groot, maar zelf voor zo’n leven kiezen is voor de meeste niet weggelegd. De hedendaagse mens is duidelijk op zoek naar spiritueel leven. Zo is er is ook grote bewondering voor een geestelijke leidsman, zoals de monnik als Anselm Grün. Zijn boeken worden gretig verslonden. Maar hoe men daar mee omgaat in het eigen leven is maar een vraag.
Voor missionering is het woord evangelisatie in de plaats gekomen. De Blijde Boodschap moet nog steeds gebracht en uitgedragen worden. Zo gaat op een heel eigen wijze het werk van de H. Willibrord door in mensen van deze tijd. Het geloof in elkaar en het vertrouwen in God is de cement waarmee aan een nieuwe gemeenschap gebouwd kan worden. De mens leeft niet alleen van mooie woorden, maar wil in zijn leven Gods bezig zijn met ons herkennen. Priesters zijn misschien geloofsbrengers, maar de mensen ter plaatse zijn geloofsdragers. In een goed samenspel met elkaar kan het godsdienstig leven gedijen. Dat heeft Willibrord ons laten zien en daarin blijft hij voor ons een voorbeeld.