Vindt u ook niet dat dit evangelie toch wel een beetje onwaarschijnlijk klinkt? Daar zijn mensen bezig met hun dagelijks werk. Jezus komt voorbij en roept hen. Ze laten alles terstond in de steek en gaan Hem achterna. Zo eenvoudig zal die roeping toch wel niet verlopen zijn. Jezus zal wel nooit zomaar willekeurig mensen geroepen hebben die Hij nooit had gezien en mensen laten niet alles in de steek voor een toevallig passerende vreemdeling. Het is ook zeker niet de bedoeling van de evangelist geweest om ons precies te vertellen wat er met deze apostelen in Kafarnaüm gebeurd is. In dit verhaal heeft de evangelist ons eenvoudig enkele elementen willen aangeven die in elke roepingsgeschiedenis voorkomen.
Het eerste element is dat God de mensen roept vanuit hun dagelijkse bezigheden, bij het werk van iedere dag. Elk roepingsgebeuren is iets heel eenvoudigs, helemaal gericht naar het leven: er worden geen opvallende, ongewone dingen gevraagd. Om Jezus te volgen hoef je geen ander beroep te kiezen, je kunt je eigen beroep - maar wel met een andere gezindheid - blijven uitoefenen. De roeping van Jezus verandert helemaal de gesteltenis van de mens. Dat is het tweede element: Hij maakt van vissers mensenvissers. Bij Jezus gaat het om mensen, niet om dingen. Het gaat er niet om geld te verdienen of geëerd te worden, maar het gaat om andere mensen, en het gaat om alle mensen, bij voorkeur om mensen die in een noodsituatie verkeren.
De blijde Boodschap gebeurt daar waar blinden weer zien en doven weer horen, daar waar voor armen bevrijding wordt bewerkt. Als wij ons beroep uitoefenen terwijl ons oog en ons hart helemaal gericht zijn op de nood van de mensen, zullen wij ongehoorde mogelijkheden ontdekken om ook in deze tijd de komst van Gods Rijk zichtbaar te maken.
Zo vraagt de roeping van Jezus van ons een echte bekering. Dat is het derde element. De keuze tot navolging gebeurt in het hart van ieder mens persoonlijk. Die keuze gebeurt niet op grond van verstandelijke redeneringen, want het hart heeft redenen die het verstand niet kent. De apostelen waren geboeid door Jezus en zo heeft Jezus hun levenswijze veranderd. Ze hebben van Jezus geleerd niet voor zichzelf te leven, maar ten bate van anderen. Zo weet Jezus nog altijd mensen te boeien die zich willen inzetten voor een betere wereld, ook als ze de voltooiing daarvan nooit zullen zien: mensen die leven van de droom van een betere wereld en die bereid zijn een stukje van die droom tot werkelijkheid te maken. Zulke zieners, die bereid zijn de tol te betalen om de droom van God over de wereld te verwezenlijken, houden deze wereld in stand.
En ten slotte roept Jezus ons tot een gemeenschap. Jezus riep de apostelen twee aan twee: Andreas en Simon, Johannes en Jakobus. De evangelist wil daarmee zeggen dat wij onze roeping nooit op eigen houtje kunnen beleven, je hebt elkaars steun nodig. Navolging van Christus gebeurt altijd samen, in een kleine kring, waarin je bereid bent de genadegaven broederlijk te delen. Vissers van mensen zijn, wil zeggen zoveel mogelijk mensen samenbren-gen, in het net van de kerkgemeenschap om samen Gods Rijk uit te bouwen.
Zo kunnen wij vandaag nog hetzelfde ervaren als de eerste leerlingen in Kafarnaüm. Waar mensen ingaan op de oproep van Jezus: ‘De tijd is vervuld en het Rijk Gods is nabij’, kunnen wij ervaren dat een leven dat zich richt naar Jezus, verandert. Jezus en zijn boodschap bezitten ook vandaag nog een ongekende macht. Als wij gehoorzamen aan de oproep van Jezus, komt er iets nieuws in ons leven, waardoor een teruggaan onmogelijk wordt. Dan ligt Kafarnaüm in onze parochie en komt Jezus aan ieder van ons voorbij met zijn uitnodiging: ‘Kom en volg Mij'.