Zopas waren hier twee jonge mensen. Ze gaan trouwen voor de Kerk. Ik heb hun toegewenst dat ze dit maar één keer zouden doen. Ze vonden dat de evidentie zelf. Ze glimlachten naar elkaar. Een paar dagen voordien kwamen hier een paar andere mensen over de vloer. Ze vroegen om hun tweede relatie te zegenen. Dit keer moest het voor eeuwig zijn. Zij ook glimlachten naar elkaar. En nog een paar dagen voorheen waren hier twee andere mensen. Hun relatie was stuk. Zij hadden ook gedroomd van een relatie voor altijd, maar het heeft niet mogen duren. Ze gingen uit elkaar… zonder glimlach. Ik had zes mensen ontmoet met een eerlijke vraag.
Hoe moet het met het verbond tussen man en vrouw? Zowel Genesis als Marcus handelen daarover vandaag. Genesis is ons droomboek: zo is de verhouding man-vrouw door de hemel gedroomd. Eerst is er de man. Hij is geschapen. Hij heeft zichzelf niet gemaakt. Hij is als een geschenk geplaatst in de tuin van de aarde. Dan komt de vrouw. Zij wordt verwekt terwijl de man slaapt. Zij wordt dus niet door de man gemaakt. De mannelijke mens en de vrouwelijke mens zijn dus gelijken. Ze zijn als complement van elkaar bedoeld. Dat is het menselijk leven in zijn tweevoudige editie.
Daarmee is er evenwel nog geen huwelijk. Hoe man en vrouw zich aan elkaar zullen binden, daarvoor nam de geschiedenis haar tijd. Hoe het finaal zou worden één man en één vrouw voor het leven, dat heeft ook zijn tijd gevraagd. In elk geval, op een gegeven moment is binnen het Jodendom het huwelijk ontstaan: één man en één vrouw. Een heilig verbond beëdigd voor God. Geen veelwijverij meer. Die periode moest maar eens en voorgoed voorbij zijn! Eén man en één vrouw, deze twee zijn één. Dat was de droom en die droom werd wet.
Maar het ging zoals met alle dromen en met alle wetten: ze moesten worden waargemaakt tegen de wisselvalligheden van het leven in. De droom en de wet werden problematisch. Soms was het nodig uiteen te gaan omdat het heilige verbond onleefbaar was geworden. Dit soort apartheidspolitiek kan gewettigd zijn. Nu weten we allemaal dat apartheidspolitiek altijd riskant is en de poort openstelt voor vele wilde afwijkingen. Dat is in Israël op een zeker ogenblik gebeurd. Zelfs op karikaturale wijze. De man promoveerde zich tot gezinshoofd en werd meester van gebruik en misbruik van de vrouw. Daarmee werd het scheidingsbriefje een vodje papier en een te gemakkelijke formaliteit. Man en vrouw elkaars supplement werd zodoende ontaard en ontwricht. De veelwijverij kwam opnieuw in de mode en werd zelfs door de hemel goedgekeurd? Zo wilden zij het.
Daartegen richt zich Jezus protest. Als uitzonderingen de algemene regel worden, is het hek van de dam. Daarom verwijst Jezus naar de droom van het begin: man en vrouw aan elkaar gegeven, dat is een heilige zaak. Jezus wil de wet niet afschaffen, maar Hij wil ze tot voltooiing brengen. Met al te veel faciliteiten is het huwelijk niet gediend. Dat bepaalde goede mensen de hoogte van hun droom niet halen, is niet altijd het gevolg van een echtbreuk.
Het hart van de mens is niet zo stabiel als het in de vele liedjes staat.