Echt breuk (2006)

Wanneer aan een pastoor gevraagd wordt in welke parochies hij gewerkt heeft, dan staat hij het liefst uitvoerig stil bij die plaatsen waar hij graag geweest is. De plaats waar hij heeft moeten zeggen dat hij uit eigen beweging is vertrokken door een onmogelijke werk- en leefsituatie, wordt liefst kort vermeld of verzwegen. Ergens is er een gevoel van onbehaaglijkheid omdat men juist vooral graag spreekt over die plaatsen waar het goed gegaan is. Datzelfde ervaar je ook bij mensen die een echtscheiding achter te rug hebben. Men is blij wanneer men een nieuwe relatie heeft kunnen aangaan waar men zich gelukkig bij voelt en over het andere wil men eigenlijk niet meer praten. Toch merk je dat dit niet echt mogelijk is. Want dingen in je leven die pijn gedaan hebben en waar falen ervaren werd, kun je niet zomaar uit je geheugen weg wissen. Hooguit kan men zeggen dat men er mee heeft leren leven.
Wanneer aan Jezus de vraag gesteld wordt: staat het een man vrij om om zijn vrouw te verstoten, dan schuilt daar de vraag achter: “Is echtscheiding mogelijk”. Het is wonderlijk hoe Jezus begrip heeft voor de situatie van de afzonderlijke mens: Vanwege de hardheid van de mens heeft Mozes echtscheiding toegestaan, maar ‘wat God verbonden heeft kan de mens niet zomaar scheiden". Wellicht stonden Hem situaties voor ogen waarin het vertrouwen definitief verspeeld was of waarin dingen gebeurd waren waardoor men zei: Hiermee kan ik niet verder. Het dilemma is dan: trouw blijven aan je belofte of erkennen dat je op deze manier niet verder kunt leven. Velen hebben hier mee geworsteld en kwamen tot een pijnlijke beslissing: ofschoon ik een bepaalde periode uit mijn leven niet uit kan wissen, wil ik zo niet verder leven. Ik kies voor een andere toekomst. De gebrokenheid van het leven erkennen geeft je kansen tot nieuw leven. Maar het voortdurend willen verbergen van deze gebeurtenissen, blijkt een moeilijke opgave.
Jezus heeft altijd aangevoeld dat het falen van de mens voor hem/haar bijzonder pijnlijk kan zijn. Hij heeft ook aangevoeld dat het ‘trouwen’ meer is dan een persoonlijk gebeuren. “Trouwen” raakt het leven van een gemeenschap. Waar mensen gelukkig zijn met elkaar en een gezin stichten, werkt dat ook door op de omgeving en de maatschappij. Je krijgt te maken met families die trots op je zijn en er ligt ook een link naar de geloofsgemeenschap. Als christenen hebben wij een ideaal hoog te houden van liefde en trouw. Elkaar het ja-woord geven is niet alleen een beperking van eigen vrijheid, maar ook het ‘creëren van nieuwe levensruimte" zoals paus Benedictus dat zo mooi verwoordde. In de praktijk gaat de Kerk altijd barmhartig om met mensen die de gebrokenheid van het leven aan den lijve ondervinden. Maar in het gesprek met elkaar gaat het meer over datgene wat wij moeten nastreven. Dat geeft richting in ons leven. Hoe moeilijk is het in de dagelijkse praktijk om naast het ideaal van liefde en trouw ook hart te hebben voor mensen die hierbij op een doodlopende weg gekomen zijn. Ook naar hen moet onze zorg en liefde blijven uitgaan.