Jezus voorspelt vandaag opnieuw zijn lijden. Opnieuw voorspelt Hij het alleen aan zijn leerlingen. De andere mensen wil Hij nog niet inlichten. ‘Jezus en zijn leerlingen gingen weg van de berg en trokken Galilea door; maar Hij wilde niet dat iemand het te weten kwam, want Hij was bezig zijn leerlingen te onderrichten’. Het zijn dramatische ogenblikken. Ze zijn voor de leerlingen onbegrijpelijk. ‘Zij begrepen die woorden wel niet maar schrokken ervoor terug Hem te ondervragen’. Ook bij deze tweede lijdensvoorspelling stelt Hij zijn verrijzenis in het vooruitzicht: ‘Drie dagen na zijn dood zal de Mensenzoon weer opstaan’. Deze keer komen ze trouwens van de berg, de Tabor, waar Jezus zijn eerste voorspelling, van zijn lijden en dood en van zijn verrijzenis, liet volgen door zijn heerlijke gedaanteverandering. Ook dat was uitzicht op zijn uiteindelijke overwinning. Ook bij zijn derde en laatste lijdensvoorspelling zal het perspectief op zijn verrijzenis niet ontbreken. Dat alles maakt van u allen toehoorders van het onderricht aan de apostelen en straks deelnemers aan Jezus’ drama. Al staan we in de tweede kring rond Jezus, al behoren we niet tot de intiemste kring van zijn leerlingen, straks worden we toch ook in zijn drama betrokken en nu reeds worden we hierop voorbereid. Nu reeds willen we Hem van zijn lijden afhouden, nu reeds vermoeden we, zonder te begrijpen, dat alles zo zal moeten gebeuren, bevroeden we dat we geen toehoorders zullen blijven, weten we dat we in het drama zullen betrokken worden, dat we over onze rol zullen moeten beslissen, dat we voor of tegen Hem zullen moeten kiezen. De voorspellingen van de heerlijkheid zijn er nodig, zo nodig voor ons als voor de apostelen. Tussen de meest nabije leerlingen en de grote kring van latere volgelingen maakt Jezus geen scheiding, Hij maakt alleen een onderscheid. Hij houdt met de apostelen geen seminarie om ze boven of buiten de anderen te plaatsen. Hij neemt ze apart, Hij haalt ze dichter naar zich toe, Hij onderricht ze langer en uitvoeriger, opdat zij later standvastiger getuigen zouden zijn van wat ze van dichtbij zouden zien en horen, van wat ze van dichtbij met Jezus zouden beleven.
Het resultaat van Jezus’ inspanning is niet schitterend. Eén van de Twaalf zal Hem verraden. Een ander zal Hem verloochenen. Allen zullen ze vluchten. Alleen Johannes zal onder het kruis staan, samen met meerdere vrouwen. Het zijn de vrouwen van het evangelie, die geen bijzonder onderricht krijgen, die alles veel beter begrijpen. Er is geen vrouw die Hem verraadt, geen vrouw die Hem verloochent. Ze hebben hem allen lief. Ze volgen Hem en steunen Hem met hun vermogen. Ze staan onder het kruis. Als man is Johannes de uitzondering. Onder de vrouwen is er ook een uitzondering: de moeder van de zonen van Zebedeüs, die de beste plaatsen vraagt in het Koninkrijk. Maar het is nog voor haar twee zonen dat ze die vraagt. De vrouwen hebben het bijzonder onderricht niet nodig. Ze kennen leven en dood veel beter dan de mannen. Hun Godsvertrouwen is ook veel groter. Hun hoop is onverwoestbaar natuurlijk. Zij dragen het leven en weten dat het sterker is dan de dood.
De vrouwen weten ook waar het om gaat in de Kerk. Ze weten dat het om de kinderen gaat en dat de groten als kinderen moeten worden. Het is ‘vrouwelijk’ onderricht dat Jezus geeft als Hij na al zijn ’nutteloze’ woorden een gebaar stelt en een kind omhelst, dat Hij midden in de kring van de apostelen zet. De apostelen vormen dus niet de binnenste kring. De intiemsten onder de ’leerlingen’ zijn de kinderen die Jezus aan zijn hart drukt. Als de Paus een concilie bijeenroept, plaatst hij het evangelieboek midden in de vergadering. Daar moeten de bisschoppen naar luisteren. Het zou bij elke zitting kunnen openliggen op de bladzijde waar Jezus de kinderen omhelst. Dat is het hart van het evangelie.
Jezus is komen prediken dat allen kinderen zijn van de éne hemelse Vader. Kerkelijk opvoeden is opvoeden tot kindschap, mannen en vrouwen leren worden als kinderen.