De lezingen van vandaag maken duidelijk dat kiezen een essentieel onderdeel is van het leven. In de huidige tijd valt er heel wat te kiezen. Er valt zoveel te kiezen, dat het soms moeilijk is een keuze te maken. Want immers de keuze voor het één betekent afzien van het ander. Als we eerlijk zijn willen we het liefst alles hebben en geen keuzes hoeven maken.
Hoofdstuk 24 van het boek Jozua is een bijzonder hoofdstuk. Het sluit een lange periode in Israëls geschiedenis af en opent de blik naar de toekomst. De afscheidnemende Jozua geeft aan heel Israël een korte terugblik over heel de geschiedenis van Israël met zijn God, vanaf Abraham tot nu toe.
De uittocht uit Egypte loopt direct over in de intocht en in bezit name van het beloofde land.
Nu duidelijk is dat God zich aan zijn belofte heeft gehouden die Hij indertijd aan Abraham heeft gegeven, wordt aan het volk gevraagd te kiezen En of het nu halfnomaden en landbouwers zijn of schrijvers en rechters, of zij nu in Sichem zitten of in Babel, of de man Gods nu Jozua van Jericho heet of Jozua van Nazareth, een bijbel lang en de eeuwen door klinkt steeds weer deze ene vraag: Wie wil je dienen, voor wie kies je, voor God of voor de goden, voor de Heer of voor de Mammon?
Jozua en zijn familie hebben hun keuze voor God reeds gemaakt. Jozua geeft hiermee gelijk een soort stemadvies. Het volk geeft eendrachtig antwoord: ja ook wij willen de Heer dienen. Hij is onze God. Jozua zegt hun nog: jullie zijn daartoe niet in staat. Onverdraaglijk is het voor God wanneer jullie voor andere goden buigen. Maar het volk zegt: dat weten we, maar toch kiezen we voor God. Beseffen jullie wel wat je zegt, spreekt Jozua en kunnen jullie werkelijk voor die keuze instaan? Ja, zegt het volk, wij willen niet anders, slechts naar Gods stem willen wij horen.
Ook rondom Jezus is er dat spanningsveld van kiezen. Aanvankelijk trekt zijn optreden veel publiek. Johannes meldt echter dat gaandeweg de aanhang afbrokkelt naarmate door dringt wat de consequenties zijn van ‘Jezus volgen’. Meer optrekken met Jezus, proberen te leven in zijn Geest, dat is geen vrijblijvende keuze. Er is geen enkele garantie van een makkelijk succes. Proberen te leven in de geest van Jezus, betekent durven kiezen voor een bestaan van geven.
Vaak hoor je in deze tijd dat je alles uit het leven moet halen wat er in zit, maar wat blijft er dan nog van het leven zelf over? Het is een keuze tussen halen en brengen. Tussen alleen maar van alles van het leven eisen en verwachten en je daarop richten aan de ene kant of zelf ook iets willen bijdrage en investeren aan de andere kant.
Het draait dan om de vraag of we iets van ons bestaan wil geven aan het leven.
Laat duidelijk zijn dat ik niet bedoel dat we nooit eens iets voor ons zelf mogen kiezen, zelfs niet als het misschien luxe of niet noodzakelijk is.
Maar als we dan een keuze hebben gemaakt, zijn we er dan? Hoef ik maar één keer goed te kiezen? Was het maar zo makkelijk. De verhalen in de bijbel laten mij zien dat kiezen een werkwoord is. Steeds weer wijkt ook het volk af van het ideaal. En zo vergaat het mij ook. Steeds weer is het opnieuw kiezen, opnieuw me weer richten op Gods bedoeling. Steeds weer is het hard werken om de gemaakte keuze voor ogen te houden. Steeds opnieuw is het toch weer een vaststellen dat dat niet permanent lukt.
Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen. Om mij heen zijn mensen die ook die keuze gemaakt hebben en samen hou je elkaar in het goede spoor.
Bij dit alles moet ik ook denken aan de parochieavond van begin juni, waarin het ging over de toekomst van onze parochie. Op die avond werden we met onze neus op de feiten gedrukt. Pastor Bart Verreijt heeft, ik denk heel terecht, de keuze gemaakt over twee jaar te stoppen als onze parochiepastor.
En dus zijn wij aan zet. Wij zullen moeten kiezen hoe de toekomst van de parochie er uit gaat zien. Durven wij te kiezen voor een gelovige gemeenschap die er is voor elkaar en voor anderen? Durven we de consequenties van een dergelijke keuze samen aan te gaan?
Ik heb gemerkt dat bij wezenlijk belangrijke keuzes in je leven je die keuze niet alleen maakt. Voordat je tot een keuze komt praat je er over met mensen in wie je vertrouwen hebt. Dat betekent dat de keuze die je uiteindelijk maakt, wel je eigen keuze is, maar je gesteund wordt door anderen. Je staat er niet alleen voor.
In de lezingen van vandaag is het kiezen of delen. En zo is het ook met mij en met ons allemaal. Je kunt er niet omheen dat er op vele momenten in je leven gekozen moet worden.
Maar bij mij is het inmiddels niet een kwestie van kiezen óf delen, maar kiezen én delen.
Ik wil blijven proberen om van mijn bestaan iets te blijven geven aan het leven. Mijn kracht proberen te delen met wie kwetsbaar is, mijn welvaart delen met diegene die niets heeft, mijn macht met wie niet aan bod komt, mijn menselijkheid met wie in de kou staan, mijn inzet delen met medeparochianen als het gaat om de toekomst van deze gemeenschap.
Op het moment dat ik bij de voorbereiding van deze verkondiging dit terug las, schrok ik er zelf van. Het is niet niks om dit te zeggen en hier ook de consequenties van te dragen.
Tegelijk denk ik dan ook: ik hoef het niet alleen te doen. Dan begon ik er niet aan. Samen komen we een heel eind.
Voor mij is en blijft het ook de enige manier om in dat voetspoor van Jezus te gaan.
Dan krijgt het lied dat we zo dadelijk zingen nog meer betekenis:
Hij die gesproken heeft een woord dat gaat,
Een tocht door de woestijn, een weg ten leven