Om de samenleving een beetje op peil te houden bestaan er voor allerlei producten en diensten zogenaamde kwaliteitsnormen. Er zijn vijf A4-tjes nodig om de afkortingen af te drukken van regelgevende instanties die zich daar mee bezig houden. Zo wordt geprobeerd er voor te zorgen dat de spullen die te koop worden aangeboden een zekere duurzaamheid hebben, niet al te milieuvervuilend zijn, de gezondheid niet te veel schaden enzovoorts. Weer andere normen zijn er voor de diensten die worden geleverd b.v. binnen een redelijke tijd, overeenkomstig de afspraken, volledig en zo meer. Dat die kritische kijk er is daar zijn heel veel mensen blij mee, maar ook heel veel mensen niet. De koopman vindt het maar lastig, de fabrikant vindt de eisen te hoog, de professor houdt niet van aanmerkingen, de handwerksman vraagt begrip voor zijn baaldag, de leerling heeft een hekel aan rapporten.
Eigenlijk zijn we allemaal blij dat die ander wordt gecontroleerd en op kwaliteit beoordeeld, maar slechts weinigen zijn dankbaar als ze zelf aan een onderzoek worden onderworpen. Voor menigeen komt het moment waarop zij of hij zegt: Zo is het wel genoeg, hou maar op met vragen stellen, ik doe niet meer mee. Ze haken af, vertrekken, zoeken een plekje waar je buiten schot blijft, als dat er tenminste te vinden is. Want waar moet kwaliteitscontrole ophouden? Zolang het belang van mensen in het geding is in elk geval niet.
Dus waar er óm gegaan wordt met mensen mogen we nooit ophouden met vragen naar de kwaliteit, want veel mensen zijn nog veel kwetsbaarder dan producten. Degene die in de samenleving de sterkste positie inneemt heeft ook als eerste een hekel aan een kritische noot. Dat is onder mensen nooit anders geweest. Degene die de kritische vragen stelt loopt groot risico: wordt belachelijk gemaakt, wordt uit de weg geruimd, verliest de aanhang van veel vaak zelfs heel deskundige mensen.
Hoe dat gaat wordt in de evangelielezing van vandaag nog eens samengevat met de vraag er bij: Wil jij misschien ook afhaken? Jezus van Nazareth was niet gespecialiseerd in kwaliteitsnormen voor producten, maar wel in die voor diensten aan de medemens. Daar aan deed hij nooit concessies en daar begonnen veel van zijn leerlingen een hekel te krijgen. “Zo is het wel genoeg, het gaat toch goed, met al die randfiguren wordt het toch nooit wat”. En toen Hij had uitgelegd dat zijn manier van samenleven totale en bovenmenselijke( dus eigenlijk goddelijke) inzet vraagt, toen deed Hij daar niets vanaf en velen vertrokken. Hoeveel erover bleven van die duizenden, weten we niet, maar er was kennelijk reden om zelfs aan zijn naaste medewerkers te vragen: “Willen jullie ook soms heen gaan”? Het antwoord was: “Heer, waar zouden we naartoe moeten, alles wat we tot nu toe hoorden voor het welzijn van mensen was van oppervlakkige en in elk geval van tijdelijke aard, u bent de enige die de kwaliteitsnorm handhaaft van duurzaamheid over dit aardse bestaan heen”. Enkele getrouwen zijn gebleven en dat is nog steeds zo, ze zijn met gemak te tellen, maar meen niet dat ze per se in een kerk bij elkaar zitten. De vraag blijft aan eenieder: weglopen van die hoge kwaliteitsnormen of toch maar met Jezus van Nazareth verbonden blijven, want er is immers niets beters en geen betere.