21e zondag door het jaar Cyclus B 2015
Beste vrienden,
De Farizeeën en de Schriftgeleerden van het joodse volk blijven voortdurend morren over Jezus, want voor hen is het gewoon onmogelijk dat iemand van zichzelf zegt dat hij brood is om van te leven. En die weerstand tegenover Jezus neemt zienderogen met de dag toe. Zelfs zijn eigen leerlingen zijn onzeker en beginnen te twijfelen. Jezus’ oproep om hun ganse leven in dienst van God en van hun medemensen te stellen, lijkt hen toch echt wel te veel gevraagd: “Dat zijn harde woorden! Wie kan daar nog naar luisteren?” horen we hen zeggen. Jezus’ taal stuit hen tegen de borst. En een voor een keren velen Hem de rug toe. Toch wordt Jezus niet kwaad of opstandig. Hij wil niemand verplichten om in Hem te geloven. Jezus wist dat er veel mensen waren die niet echt voor Hem kozen, maar die zich bij Hem aansloten omwille van de wonderen die Hij deed of omdat hun vrienden ook volgelingen van Hem waren. Hij wil dat mensen een persoonlijke en eerlijke keuze maken, of dat nu voor of tegen Hem is. Maar Hij krijgt het wel even moeilijk, wanneer Hij voelt dat ook zijn twaalf beste vrienden rond zijn doen en laten vragen beginnen te stellen. “Jullie willen toch niet ook weggaan?”, vraagt Hij hen met een stem die getekend is door verdriet en angst. Maar toch wil Hij hen niet aan zich vastbinden, zij zijn allemaal volledig vrij in hun keuze.
Petrus lijkt helemaal ondersteboven van die vrijheid die Jezus hem geeft. Samen met de anderen heeft hij nochtans geregeld keiharde kritiek aan het adres van Jezus gegeven en hij was het ook niet altijd eens met alles wat Jezus deed en zei, maar nu komen de kaarten ineens heel anders te liggen. Het feit dat Jezus hem los schijnt te laten, geeft Petrus de mogelijkheid om zich tot in de vezels van zijn bestaan aan Hem te binden. En hij wordt zich bewust van de liefde die hem al zolang boeit: “Maar Heer, naar wie zouden we gaan? In uw woorden vinden we eeuwig leven.” De ruimte die Jezus aanreikt om tot een persoonlijke geloofskeuze te komen, doet het beste in het hart van Petrus geboren worden. En hij zegt: “Het is toch goed bij U! Ik weet dat U van me houdt”
Onze maatschappij maakt het ons echt niet gemakkelijk om met heel ons hart voor Jezus te kiezen. Misschien worden we er af en toe zelfs een beetje moedeloos van en vragen ons af of geloven nog wel zin heeft.
Toch hoop ik dat wij die woorden van Petrus ook tot de onze kunnen maken: “Maar Heer, naar wie zouden we gaan?” En wanneer ons hart nog eens overspoeld dreigt te worden door ongeloof en twijfel, dan kunnen we luisteren naar de liefde en de vriendschap waarmee Hij ons toespreekt. Ooit heeft zijn liefde ons geraakt. En aarzelend hebben we er toen een antwoord op gegeven: “Ja Heer ik geloof.” Wat zouden we op die vraag vandaag antwoorden?
Amen