De Moeder en het Kind (2006)

Een bericht uit de media dezer dagen: “Het aantal Limburgers dat een bedevaart maakte naar Lourdes is in de afgelopen 10 jaar verdubbeld. Dit jaar kent de Stichting Organisatie Limburgse bedevaarten zelfs een recordaantal van 5000 deelnemers aan de Lourdesbedevaarten”.
Zijn Limburgers dan ineens zo vroom geworden? Zij maken geen uitzondering. Schattingen wijzen uit dat alleen al in Europa zo’n 90 miljoen mensen jaarlijks op bedevaart gaan naar bekende of bekende bedevaartsoorden. Het grootste deel gaat naar een of ander Maria-heiligdom.
Vijf jaar woonde ik als kapelaan vlak naast de kapel van Onze Lieve Vrouw Sterre der Zee in Maastricht. Dagelijks mocht ik het meemaken. Van de vroege morgen tot de late avond wordt de kapel druk bezocht. Mensen van allerlei slag komen er. Jong en oud. Om even iets te bidden. Een kaars aan te steken.
Opvallend ook veel jonge mensen. Vaak heb ik mij toen afgevraagd: was is dit? Hoe dit te verklaren in deze tijd van geloofszwakte en kerkelijke krimp?
Zou het niet zijn dat je hier bij de Moeder en het Kind eindelijk de rust eens vindt. Los van het lawaai van alledag de stilte die je goeddoet. Het is alsof al deze mensen diep in zich een stem horen: “Maak het eens stil in je binnenste. En ga dan binnen bij wie je vertrouwt. Want zonder iemand van wie je houdt, kun je niet leven. Ga binnen bij de Moeder en het Kind. Vertrouw je van tijd tot tijd aan hen toe. Van hen weet je toch dat je welkom bent. Altijd”.
En als je dan eenmaal je kaars opsteekt, dan vindt het hart als vanzelf zijn eigen taal. “Zo maar naar U kijken, Moeder van Christus, niets zeggen, Uw gelaat bezien en dan het hart laten gaan in zijn eigen taal”. Woorden van de Franse dichter Paul Claudel na zijn bekering in de Notre Dame in Parijs.
Wij vierden dinsdag 15 augustus het Hoogfeest van haar Tenhemelopneming. Nemen wij nog de tijd om in alle drukte en rumoer Maria te groeten? Een “Weesgegroet” te bidden? Een kaars te laten branden? De Moeder is nog altijd de kortste weg naar het Kind.