Het moeilijkste gesprek dat een mens kan beleven is het gesprek met iemand die zegt : “Ik ga er een eind aan maken. Ik zie het niet meer zitten.” Dan voel je maar pas hoe armzalig onze woorden zijn. Op wanhoop schampen woorden af. Dan kun je met woorden niets doen, dan heb je iemand nodig, een mens van vlees en bloed. Zodat die andere kan zeggen : “Voor hem of haar vind ik het de moeite, voor hem of haar wil ik leven.”
Als puntje bij paaltje komt, haal je de levensmoed niet uit woorden, zelfs niet uit een of andere overtuiging. De moed om te leven hangt van mensen af. Het zijn de anderen die ons doen leven, ook al beseffen wij dat niet. Wij zijn elkanders brood om van te leven.
Het is niet voor niks dat Jezus juist dat beeld gebruikte. Brood is wel gewoon maar toch zo onmisbaar, het werkt zo onopvallend maar is toch zo kostbaar.
Ik ben het brood zegt Jezus. Als we dat letterlijk zouden verstaan, als de lichamelijke Jezus, dan zitten we op dezelfde golflengte als de joden die naar hem luisterden en ongelovig weggingen : “Hoe kan dat ? Hoe kan Hij ons zijn vlees te eten geven ?” De zin is niet letterlijk te verstaan, om de eenvoudige reden dat de zin veel en veel dieper is. Namelijk dat die Jezus diegene is die ons doet leven. Hij geeft ons de fundamentele blijdschap om het bestaan. En als Jezus over ‘leven’ spreekt, is het altijd met een knipoog naar de overkant, een knipoog naar de eeuwigheid. Leven krijgt bij Hem altijd de betekenis van een leven in Gods liefde. Een leven waar de dood geen vat op heeft.
Zoals brood in ons leven een dagelijkse noodzaak is, zo is ook de eucharistie iets dat we als christen niet kunnen missen. Daar geeft Jezus ons dat teken dat Hij er is, zo nabij als iemand van vlees en bloed. Nabij als iemand die de moeite waard is om er in blijdschap voor te leven.
Dat wilde Jezus zeggen : Hou me vast en dan zul je leven in de volle en de eeuwige zin van het woord.
De enige reden dat wij hier bijeen zijn, dat is die Christus die ons uitnodigt om Hem te eten zodat we van Hem kunnen leven.