(Artikel - Kerk & Leven – federatie Anzegem -
OECUMENISCHE GEBEDSWEEK voor de EENHEID der CHRISTELIJKE KERKEN. - 18 t/m 25 januari
Deze gebedsweek kent de laatste jaren niet meer hetzelfde succes van vroeger, van de jaren na het 2e Vaticaans Concilie. Het oecumenisch vuur van toen schijnt wat geluwd…of toch niet? Hieromtrent is er in sommige kringen zelfs enige terughoudendheid. De toenadering tussen de kerken wordt door sommigen niet toegejuicht omdat zij bang zijn dat wij, katholieken, onze eigenheid of identiteit zouden verliezen. Anderen daarentegen willen juist doen alsof het probleem niet echt reëel is. Ze zoeken in de praktijk van de omgang met christenen van andere kerken een eensgezindheid te beleven die er feitelijk nog niet is. Beide richtingen gaan de realiteit uit de weg. Het is immers niet verantwoord het schandaal van de verdeeldheid onder de leerlingen va Christus te verbergen. De Heer bad in zijn afscheidsrede op ontroerende wijze “opdat allen één zijn”.
Christenen of ze nu katholiek zijn, orthodox, anglicaan, protestant of lid van de pinkstergemeenten mogen elkaar niet loslaten. Daarom moeten we elkaar niet voortdurend bij de hand houden. Laat ons groeien in oecumenische spiritualiteit, d.w.z. dankbaar zijn om wat we in eigen kerk mogen ontvangen en tegelijkertijd aandacht hebben om wat wij van de andere kerken kunnen leren en ontvangen. Sint-Augustinus gaf deze goede raad: “Vrijheid in het twijfelachtige, eenheid in het noodzakelijke, maar in alles de liefde.” In de grafkapel van kardinaal Mercier (1851-1926) in de kathedraal van Mechelen hangt een uitspraak van de pionier van de oecumenische beweging: “Je moet elkaar kennen om elkaar te beminnen. Je moet elkaar beminnen om tot eenheid te komen. Je moet elkaar benaderen met grote eerbied”.
De versplintering van het christendom is voor veel christenen een doorn in het oog en in de Derde Wereld is het voor de kerstening van die volken een negatief getuigenis. Vanaf het begin van vorige eeuw is de oecumenische beweging ontstaan om de verschillende kerken dichter bij elkaar te brengen. In 1948 werd in Amsterdam de Wereldraad van Kerken opgericht, die het hoofdkwartier in Genève heeft en die regelmatig een vergadering houdt met vertegenwoordigers van alle aangesloten kerken. Op vele plaatsen is er een oecumenische werk- en studiegroep of een plaatselijke Raad van Kerken zoals o.a. bij ons in Brugge, in Antwerpen en Gent. Oecumene betekent: de hele bewoonde wereld. Christenen over de hele wereld horen bij elkaar. En ze horen aan de hele wereld dienstbaar te zijn.
Het oecumenisch werk omdat 4 dimensies :
Vooreerst de theologische dimensie. Dit is studiewerk voor de theologen.
De 2de dimensie is het oecumenische werk op het institutionele vlak. Dit zijn o.a. de onderhandelingen over de erkenning van elkaars doopsel, over het ambt al of niet van de vrouw en over het mogen te communie gaan bij elkaars kerk.
De 3de dimensie van de oecumene is de gemeenschappelijke dienst aan de wereld. De kerken zijn gezamenlijk bekommerd voor de noden van de wereld. Materiële en morele hulpverlening aan armen bij ons en in de 3de Wereld en opkomen voor de rechten van verdrukten en minderheidsgroepen staan meer en meer in de aandacht. Hierrond, voor deze praktische zaken is er meest samenwerking onder de verschillende kerken.
De 4de dimensie van de oecumene is de spirituele dimensie en die ligt dichter in ons bereik. Het is het bidden voor de eenheid en het samenkomen van christenen van verschillende kerken om erover na te denken en te bezinnen.
Uiteindelijk is de eenheid een gave Gods en de H. Geest waait waar Hij wil, en niet altijd waar wij willen. Wij kunnen wel voorwaarden scheppen, maar het is God die de eenheid schept en geeft. De kloosters, abdijen en priorijen spelen een belangrijke rol in het bieden van gastvrijheid voor anglicaanse, orthodoxe en protestantse broeders en zusters. Naar hen blijft een speciale oproep uitgaan om de vraag naar eenheid der kerken bij hun vaste verbintenissen te blijven opnemen.
Ook moeten wijzelf in onze eigen omgeving, buurt, parochie, school of communiteiten met onze medemensen in hun verscheidenheid leren te leven met respect en openheid. We kunnen stappen zetten van toenadering met de protestanten, anglicanen, orthodoxen, mensen uit de pinkstergemeenten uit onze streek. We kunnen ook positief de informatie verwerken die ons langs Kerk en Leven en Tertio en andere publicaties in handen komt.
Laten we samen met Jezus bezorgd en bekommerd zijn “opdat allen één zijn” en laten we de H. Geest waaien waar Hij wil…en laten wij Hem toch niet tegenhouden !
Om de werking van de Brugse oecumenische werkgroep te volgen kan u op internet surfen naar de website
pr. Ward Vanoverbeke