Even een vraag: “Hoe laat eten we vanavond?” Antwoord:“Om een uur of zes”. Voor ons is het de gewoonste zaak van de wereld dat niet de lege maag vertelt dat er gegeten moet worden, maar de klok. Drie keer per dag ervoor gaan zitten en een kleinigheidje tussendoor dat is niets buitengewoons. Eten doen we niet om de honger te verdrijven; we laten het gewoon zover niet komen. Het kan een bijna schokkende ervaring zijn als we het op een dag alleen met aardappelen moeten doen of een paar maaltijden moeten missen. Wat het is om maar een keer per week behoorlijk eten te krijgen kunnen we ons nauwelijks voorstellen. Voldoende en regelmatig dat is de enige echte remedie om het lijf voor honger te behoeden en ons een beetje lekker te voelen.
Maar “een mens leeft niet van brood alleen” zo weten we. Als we tegenslag hebben te verduren dan hebben we enige troost en steun broodnodig. Als een goede relatie wordt afgebroken hebben we grote behoefte aan mensen naast ons die om ons geven. Wie een goede kans heeft verspeeld zoekt naar een ruggensteunde, kinderen die na een foute beslissing niet meer weten wat goed of slecht is reiken naar een hand die hen weer op de goede weg zet. Ook dit is honger en als ons die overvalt voelen we ons echt niet lekker meer al hebben we net zo goed gegeten.
Verleden week hadden we het over kinderen die nog op zoek zijn naar de goede richting in hun leven, over de behoefte van jonge mensen naar een voorgeleefd voorbeeld om tot een juist onderscheid te komen tussen wat goed is en wat verkeerd is. We hebben geen klok of regelmaat voor deze honger. Zijn ze geholpen met eens per maand een schouderklopje , met eens per week een bemoedigend woordje? We weten het waarachtig wel: Honger stil niet eens per week, niet een keer per dag, maar daar moet meerde malen per dag iets tegen gedaan worden.
De profeet Elisa gaf, voor zover we weten, slechts één keer brood aan zijn mensen, maar voor hun geestelijke honger was hij dag in dag uit beschikbaar, om te troosten en te bemoedigen. Hij had oog voor die mensen om zich heen die geen toekomst zagen, die het geduld en het vertrouwen op betere tijden hadden verloren. Hij gaf ze een nieuw ideaal om in handel en wandel in rechtvaardigheid voor Gods aangezicht hun levensweg te vervolgen, een weg naar vrede voor zichzelf en voor alle reisgenoten. Ook van Jezus van Nazareth kennen we het verhaal waarin Hij de honger van tallozen weet te stillen, misschien enkele keren met brood, maar elke dag met woorden en daden van vrede en gerechtigheid vooral voor de geringsten.
Die honger is er in grote mate om ons heen. Kwestie van goed naar die ander omzien. U en ik,we hebben nog heel wat honger te stillen.