Het evangelie van deze zondag vertelt ons:
‘Hij voelde medelijden met de schare
want hij zag hen als schapen zonder herders.’
Spreekt ons 20e eeuwers dat nog wel aan ?
Wat moeten wij met deze merkwaardige tekst.
Wij mensen van de 20e eeuw hebben geleerd om volwassen te worden
en willen niet graag met schapen worden vergeleken.
We zijn allemaal groot en zelfstandig.
Wij hebben de wereld in handen.
Wij bouwen en wij vernieuwen en vinden uit.
Wij organiseren,
wij proberen een maatschappij te scheppen
waarin het goed is om te leven.
Er is een grote beweging in deze wereld gaande
van mensen op zoek naar vrede en recht.
Ieder van ons moet daar aan mee doen,
ieder wordt geroepen terzake van ja en neen.
Die goede beweging moet doorgaan. Dat is waar !
Het gezamenlijk verantwoordelijkheidsbesef
is één van de zegeningen van de theologsiche
en bijbelse herbezinning van onze dagen.
Maar die beweging kan niet
zonder de beweging in de andere wereld, de kleine wereld.
De kleine wereld van de ene mens die u bent,
die ik ben.
Wij zien in het verhaal van Marcus hoe één man,
Jesus van Nazareth, zoon Gods, bij uitstek volwassen,
zich als Hij door vele mensen omringd is
terugtrekt naar een eenzame plaats.
Hij alleen.
Had Hij dat nodig?
Was Hij, ons aller Verlosser, de mensen beu?
Dat kan het niet zijn
maar toch zoekt hij een eenzame plaats om alleen te zijn.
Hij was een herder en een herder hoort bij zijn schapen
en toch wil hij alleen zijn. Waarom?
Het is geen vaandelvlucht, Hij wil zich niet aan zijn opdracht onttrekken.
Hij wilde ’er graag zijn’ voor de mensen
die om Hem riepen.
Maar om dat te kunnen doen
moet Hij ook kunnen leven vanuit het diepe geheim van zijn zending,
zijn gesprek met de Vader.
Een gesprek dat wij alleen maar van een afstand kennen.
Hij heeft ooit 40 dagen en nachten de eenzaamheid gezocht
om ruimte te krijgen voor dat gesprek,
omwille van de inspiratie die hij nodig had
om daarna weer naar de mensen toe te gaan.
Dat is het geheim van Jesus van Nazareth.
Vandaag horen wij Hem zeggen:
‘rusten jullie ook uit’,
de volgelingen mogen in dat geheim gaan delen.
En daarom zijn wij hier deze morgen.
Wij willen ook, naast dat drukke leven van alledag,
een leven van organiseren van huis en maatschappij
in een kerk komen om even anders te zijn.
Hier willen we iets anders,
hier zoeken wij wat Jesus van Nazareth zocht
als Hij alleen op de berg was, ver van de mensen.
‘Niemand leeft voor zichzelf, niemand sterft voor zichzelf,
wij leven en sterven voor God onze Heer,
aan Hen behoren wij toe’.
We hebben ons werk, onze drukte,
onze belangrijkheid maar we leven als het goed is dieper.
We leven en werken voor God onze Heer en zoeken
-als het goed is- ook hartstochtelijk naar wat Jesus zocht
toen Hij zich afzonderde, als Hij niet onder de mensen was.
Wij zoeken naar vrede, naar rust in ons eigen bestaan,
naar rust voor ons onrustige hart
’totdat het rust vindt in U Heer ’ zei Augustinus.
Die rust is, net als het werk, geen doel op zichzelf.
Jesus verbreekt, als mensen aandringen
zonder aarzeling Zijn eigen rust
en gaat onmiddellijk weer aan het genezen,
het troosten en het bemoedigen.
Maar Hij kan niet leven zonder die stilte, de stilte.
Hij zal Zijn hele leven de stilte blijven zoeken
van het wezenlijke gesprek, het gesprek met de Vader.
Het gesprek met God zoals wij dat ook zoeken.
Het gesprek met God.
Om dat gesprek te voeren zijn wij hier vandaag.
Het kan natuurlijk ook thuis.
Mensen zeggen dat vaak.
‘Ik heb de kerk niet nodig’.
Ik vind dat maar moeilijk,
ik geloof ook niet dat ze dat echt kunnen
want het is zoveel gemakkelijker, zinvoller en dus eigenlijk efficiënter,
beter om dat samen te doen, dat zoeken naar stilte.
Samen luister je beter, samen kun je beter stil zijn.
Samen kun je beter zoeken naar de bodem van je eigen hart.
Bij dat zoeken in de stilte
begint het eigenlijke leven van alle dag.
In die bezinning vinden wij de juiste houding in deze wereld
ten opzichte van elkaar, ten opzichte van wat wij kunnen.
Er komt zoveel op ons af, er worden zoveel woorden tot ons gezegd…
nu willen we in de stilte samen zijn, echt luisteren.\
Een waarschuwend woord klinkt vandaag ook.
We horen de stem van de profeet, de oude Jeremia.
Geen der andere profeten van het oude Testament
is zo met zijn hele ziel en zaligheid aanwezig
in de woorden die hij spreekt.
Hij klaagt de leiders aan, hij klaagt zichzelf aan.
Hij zegt -namens de Heer- tot de gelovigen van zijn
tijd, tot hun leiders en ook tot zichzelf:
‘door jullie schuld zijn mijn schapen verloren gegaan
zegt de eeuwige… maar Ik let wel op u.
Dat waarschuwende woord klinkt niet voor niets.
We worden er door gedwongen onze roeping serieus te nemen
en onze aandacht te richten op de ontmoeting met de Eeuwige
opdat wij daarvan kunnen getuigen in woorden en daden.
Dat betekent niet dat wij allemaal moeten gaan preken.
Er is een preek die mooier is dan alle andere preken:
de preek van de overtuiging, de preek van het voorbeeld,
van de levenshouding,
een preek die meestal in stilte wordt gegeven.
Als priester mag je het wel eens meemaken
dat mensen zich aanmelden om katholiek te worden.
Ze melden zich bij ons als geestelijken
en willen dan van ons ’les hebben’.
Het is voor ons dan altijd weer een leerzame ervaring
als wij vragen hoe ze tot dit besluit om aktief te gaan geloven zijn gekomen.
Dat besluit is er nooit gekomen door een plotselinge bekering
door een mooie preek of een stichtend woord van een geestelijke.
Jammer voor ons,
de geestelijken speelden nooit de hoofdrol.
Hun besluit om gelovig te willen worden
is altijd ontstaan door de ontmoeting
met gelovige mensen gewoon overdag.
Mensen die niet preekten met veel woorden,
maar die iets voorleefden
bijvoorbeeld door te kunnen
luisteren naar anderen,
anders te luisteren dan de meesten doen.
Echte gelovige mensen zijn zich van die uitstraling niet bewust.
Hun optreden is niet spectaculair,
ze schreeuwen het niet van de daken en breken,
als het goed is , niet bij de anderen in.
Hun overtuigingskracht zit in de nabijheid,
de openheid, de aandacht voor die andere vragende mens
waardoor ze niet alleen kunnen luisteren naar de woorden
die uit de mond van de ander komen
maar om te luisteren naar wat er leeft in het hart van de ander.
Als het goed is zijn gelovige mensen het kanaal
waarlangs de waarheid, het goede, het zuivere zich
naar de wereld toe kan openbaren steeds meer en steeds duidelijker.
Zo maken zij de weg vrij
voor de geboorte van de Eeuwige naar deze wereld toe.
Om die boodschap te kunnen uitdragen
hoef je niet geleerd te zijn.
De jonge Salomo bad ooit:
‘geef mij een luisterend hart’.
Om die levenshouding gaat het.
Jesus leefde die luisterende levenshouding voor.
Hij was trouw aan Zijn opdracht,
luisterde naar de mensen,
vriendelijk en mild,
Zijn herderlijke aanwezigheid was verkwikkend.
Laat ons alles doen om op Hem,
de milde goede herder te lijken.
Laten we bidden om kracht om die taak te volbrengen.
Dan zal ook onze aanwezigheid verkwikkend zijn voor allen
die ons mogen ontmoeten.
God geve ons rust om onze roeping te ontdekken,
een luisterend hart
opdat wij onze opdracht goed horen klinken
en iets present stellen van Jesus’ liefdevolle aanwezigheid.
Dan kunnen ook andere mensen hun zekerheid en troost vinden,
hun roeping ontdekken.
We bidden dat onze toewijding aan Hem in de Eucharistie
vrucht mag dragen,
in het eigenlijke wonder dat zich daarna zal afspelen
in de genezende omgang van mensen met elkaar.
En dat in deze geweldadige weken.
De profeet Jeremia kritiseerde niet alleen
maar droomde ook van een Israël in vrede.
Wanneer wordt deze droom werkelijkheid
en zullen niet allen de mensen van Israël veilig zijn
maar ook de mensen in Libanon in vrede leven
en de eiken van het Libanongebergte
waar de Bijbel zo baak over spreekt
in vrede met hun kruinen naar de hemel steken.
Ik eindig met de verklaring die de Paus deze week uitgaf:
“The Holy Father is following with great concern the destinies of all the peoples involved
and has proclaimed this Sunday, July 23,
as a special day of prayer and penance,
inviting the pastors and faithful of all the
particular Churches, and all believers of the world, to implore from God the precious gift
of peace.
“In particular, the Supreme Pontiff hopes
that prayers will be raised to the Lord
for an immediate cease-fire between the sides,
for humanitarian corridors to be opened
in order to bring help to the suffering peoples, and for reasonable and responsible negotiations
to begin to put an end to objective situations
of injustice that exist in that region;
as already indicated by Pope Benedict XVI
at the Angelus last Sunday, July 16.
“In reality, the Lebanese have the right to see the integrity and sovereignty of their country respected,
the Israelis the right to live in peace
in their State,
and the Palestinians have the right
to have their own free and sovereign homeland.
At this sorrowful moment,
His Holiness also makes an appeal
to charitable organizations
to help all the people struck
by this pitiless conflict.”
AMEN.