Hij begon hen twee aan twee uit te zenden; en verbood hen voedsel, een reiszak en kopergeld me te nemen. Sandalen en een stok dat mag, maar geen dubbele kleren.
Deze zinnen houden mijn bezig. Ik moet mij nogal eens voorbereiden om op pad te gaan, maar dan gaat er heel wat meer mee dan een stok en sandalen. Het is vaak wikken en wegen wat nog wel mee kan: een extra paar schoenen, extra kleren, een extra tas als handbagage met wat drinken of iets eetbaars voor als je strandt onderweg en natuurlijk de laptop. Op het vliegveld is het iedere keer weer een hele opluchting als de extra kilo’s zonder problemen mee kunnen. Zo bepakt en bezakt lijkt het in de verste verte niet op de manier waarop Jezus zijn mensen uitzendt voor het werk.
Onze tijd is natuurlijk een andere dan toen Jezus met zijn leerlingen rondtrok. En daarom kunnen we gemakkelijk de evangeliewoorden wegwuiven, niet meer van toepassing, niet meer van onze tijd. Maar toch is het goed om heel eerlijk naar de woorden te kijken en te zien wat ze voor ons kunnen betekenen; ook al zie ik mijzelf nog niet op reis gaan met alleen een stok en sandalen.
Het is opvallend dat Jezus zijn leerlingen met zo’n sobere uitrusting op pad stuurt: geen eten, geen reiszak, geen geld in de gordel. Wel sandalen aan de voeten en een stok, want zonder dat is het reizen te voet in het oude Oosten te riskant. Wat zou de betekenis voor ons kunnen zijn van zo’n sobere uitrusting? Het kan te maken hebben met vertrouwen, vertrouwen in Gods zorg, vertrouwen in de gastvrijheid van mensen.
Maar ik denk dat het ook te maken heeft met geen ballast meesjouwen. Ballast die je boodschap ongeloofwaardig maken. De volgelingen van Jezus moeten niet met machtsmiddelen te werk gaan, en zeker niet gewapend. Geen bagage die je aandacht en zorg teveel in beslag neemt. Alleen al met het wikken en wegen wat mee moet kun je uren bezig zijn. Hun hart en handen moeten vrij zijn voor de taak die hen wordt toevertrouwd.
Ook geen geld waarmee je mensen kunt omkopen, hen kunt manipuleren of naar je hand zetten. Geen dubbele kleding. Niet veilig ingedekt tegen alle onverwachte dingen, maar kwetsbaar met de kwetsbaren.
Ze worden ze op pad gestuurd met als voornaamste bagage Jezus voorbeeld voor ogen en zijn woorden in het hart. Ze moeten hetzelfde bevrijdende werk doen dat Jezus deed: de goede wereld, Gods Rijk, aankondigen en zichtbaar maken.
Zij moeten mensen bevrijden van machten die hen in de war brengen en mensen helen en genezen van wie het leven in stukken uiteenvalt.
Zo worden ze gezonden, twee aan twee, want dan weten de mensen dat je woord betrouwbaar is, dat het niet om persoonlijke hobby gaat, en bovendien je hebt ook nog steun aan elkaar.
Natuurlijk kunnen we de tijd van Jezus niet vergelijken met onze tijd. Veel is er veranderd in de loop der eeuwen. Toch blijven er in de opdracht van Jezus een paar dingen gelden. Ook voor ons!
Ook wij worden geroepen en gezonden om Gods goede wereld, dat rijk van God, zichtbaar te maken, en bevrijding en vrede te brengen op de plekken waar we komen. Ook wij worden geroepen om te gaan met lege handen, maar…. wel met Jezus woord in onze hoofd en hart en zijn voorbeeld voor ogen. Ook voor ons geldt als je echt de blijde boodschap van Jezus aan anderen wilt doorgeven laat je dan niet belemmeren door alle balast van het leven. Ga met lege handen, met een open hart. Ga niet om te imponeren, of indruk te maken, niet om mensen naar je hand te zetten. Ga en geef wat je hebt: je aandacht, je tijd, je liefde.
We worden gezonden om helend en verbindend in het leven te staan en mensen samen te brengen. We worden gezonden om te laten zien dat ieder de moeite waard is, dat je er mag zijn wie je ook bent, hoe je ook bent. We worden er op uitgestuurd om in het spoor van Jezus de ander laten voelen dat zij de moeite waard zijn ook al zijn ze niet meer zo jong, niet zo mooi, niet zo snel, en hebben ze geen hoge positie. Het enige wat je moet meenemen op je tocht dat is jezelf, een mens met een open hart en vol van de geest van Jezus.
Het is verademend als we vanuit zo’n houding naar mensen toe kunnen gaan.
Daarom moet je naar een ernstig zieke toe? Laat alle woorden en teksten achterwege, neem geen troost mee, geen goede raad. Ga eenvoudig naast de zieke zitten en wees er, dat is genoeg. Dat is alles, zo zou God ook doen, sterker, zo dat God in jou.
Moet je naar mensen in problemen, maak je niet zo druk over wat je allemaal zou moeten zeggen of doen: wees er. Wees in alle bescheiden jezelf, dan zul je merken wat nodig is.
Het is gebeurd op een van de afgelegen eilanden van de Filippijnen. Een vrouw zag het leven niet meer zitten, door de armoede en de zorgen wist zij niet meer wat zij moest. In haar wanhoop ging zij naar de rivier, en naar een oud gebruik groef zij zich in: haar voeten diep in het slib, wachtend op het stijgen van het water. Zo stond ze daar. Hoe de mensen uit het dorp ook probeerden haar te overreden en terug te halen, het hielp niet. Nu was er een missionaris in het dorp, hij hoorde over de vrouw, ging naar de rivier en zag haar staan: intens wanhopig, haar hoofd diep gebogen, ongevoelig voor de hulp die mensen haar wilden geven. De missionaris bedacht zich niet lang, trok zijn sandalen uit en groef zijn voeten in het slib, zo stond hij daar naast de vrouw. Geen van beide zei een woord, ze stonden er vele uren. Ineens hief de vrouw haar hoofd op, trok haar voeten uit het zand en zei: dank u, u hebt mijn leven gered.
Als Jezus ons zendt zonder balast, zonder al die dingen die onze aandacht afleiden, en ons hart gevangen houden, als Hij ons zend met een vrije geest een luisteren oor en een warm hart, dan is het opdat we vrij zouden zijn en niets ons belemmert om naast de ander te gaan staan en ons te geven in de dienst van het leven van mensen.