Er zijn van die dagen dat het geluk je overvalt en dan straal je … er zijn echter ook van die dagen dat alles ineen lijkt te storten, dat je de vaste bodem onder je voeten als het ware voelt wegschuiven, ….Het evangelie van vandaag worstelt met hetzelfde probleem. Na een druk dagje zoek Jezus en Zijn leerlingen de kalmte van het meer van Galilea op, weg van de mensen. Veel van Jezus’ leerlingen voelen zich daar als visser thuis, op dat water. Maar als geen ander kennen ze ook het gevaar van een storm in dit ingesloten meer. Wanneer er een storm opsteekt, slaan zij dan ook in paniek. Jezus slaapt. Het spreekt voor de leerlingen dat ze beseffen dat hun vissersknowhow alleen hen niet zal redden van de verdrinkingsdood. Ze wenden zich , tamelijk geërgerd, tot Jezus. Geërgerd omdat Hij ligt te slapen. Jezus wordt wakker en legt de storm en het meer het zwijgen op. Op Zijn beurt is Jezus ontgoocheld omdat ze zo weinig moed en zoveel angst en twijfel hebben.
Wie dit verhaal leest en blijft hangen bij de vraag wat er nu werkelijk gebeurd is, zal een tijdje bezig zijn met het vinden van antwoorden op die vraag en zal waarschijnlijk tot de conclusie komen dat het nog moeilijk te achterhalen is. Maar dit verhaal gaat dieper: het is zeker een oppepstory voor een vervolgde Kerk. Aangezien wij als gelovigen ook Kerk vormen, moeten we niet twijfelen: de vraag die Jezus aan Zijn leerlingen stelt is ook een vraag die Hij aan ons stelt. Het is een uitdagende vraag: waarom hebben jullie zo weinig moed, zo veel angst en twijfel? waarom geloven jullie niet? Het antwoord is misschien heel eenvoudig: omdat wij mensen zijn, mensen van de eenentwintigste eeuw. We zijn mensen en er zijn dus grenzen aan ons vertrouwen en geloven. Dat is normaal. Maar als we eerlijk zijn, zijn er de afgelopen jaren steeds meer dingen gekomen die dit vertrouwen en geloven in vraag stellen. Het begint al heel vroeg, dat geconfronteerd worden met wantrouwen. De chatpagina’s op internet waar veel jongeren heel wat tijd op doorbrengen, zijn niet altijd geloofwaardig. Overal zitten “fake-profielen” op. Het internet leert onze jongeren zeer vlug dat mensen onbetrouwbaar zijn. Dat is zo en daarom is het goed dat ze daar ook op gewezen worden. Allen stel ik mij de vraag: waar leren ze dat mensen wel te vertrouwen zijn? Hopelijk mogen hun vriendschapsrelaties en hun relatie met ouders, familie en leerkrachten dat duidelijk maken. Doordat veel jongeren al op jonge leeftijd met een liefdesrelatie starten terwijl ze er eigenlijk nog niet klaar voor zijn, wordt ook daar soms de indruk gewekt dat men a priori moet wantrouwen. Vertrouwen hebben in mensen is mogelijk, maar niet gemakkelijk: de eerste de beste tegenslag kan dat vertrouwen al ongedaan maken. Als vertrouwen in mensen, geloven in elkaar al zo moeilijk ligt, dan is het niet moeilijk te begrijpen dat ons geloof in God ook vlug in een geloofscrisis zit. Niet dat God net als mensen soms niet te vertrouwen lijkt, maar hoe vertrouw je op Iemand die je niet ziet? Zijn er plaatsen in onze Kerk, oases midden de woestijn van twijfel waar ons godsvertrouwen gevoed kan worden? Zijn er in onze lokale gemeenschappen bij onze priesters en diakens, maar evenzeer bij de gewone gelovigen mensen die zo doordrongen zijn van Gods geest dat ze de twijfel, de angst en het wantrouwen het zwijgen kunnen opleggen? Ja, ze bestaan, die mensen. Alleen, het blijven mensen die dus beperkt zijn, maar het vertrouwen van waaruit zij leven kan anderen iets doen vermoeden van een veel groter, onvoorwaardelijk vertrouwen dat God in de mens stelt.
Hoe belangrijk deze mensen ook zijn voor onze christelijke gemeenschappen, toch geloof ik dat geloof niet alleen bij hen gevoed wordt. Ik denk dat geloof vooral gevoed wordt door gebed. Bidden is al een uitdrukking van vertrouwen. Wie niet gelooft, bidt niet. Wie niet gelooft dat bidden iets oplevert, bidt niet. Wie bidt, vertrouwt God, is er van overtuigd dat God naar hem/haar luistert en hem/haar zal steunen in moeilijke tijden. Maken deze mensen een sprong in het duister? Neen, eeuwen al schrijft men verhalen op over mens en God. Onze bijbel is een verzameling van verhalen waaruit blijkt dat God altijd blijft geloven in de mens en daarom te vertrouwen en te geloven is. Het komt er op aan dat we in moeilijk momenten durven bidden, God durven wakker schudden (ook al geloof ik niet dat Hij slaapt) en er op vertrouwen dat Hij uiteindelijk alles ten goede keert …. Zo is het ook gebeurd toen Jezus riep op het kruis … Ik wens mezelf en u heel veel vertrouwen toe, hopelijk hebben we het niet veel nodig.