De boer zaait het zaad, en hij gaat slapen. En intussen ontkiemt het. Zo gaat het ook, legt Jezus uit, met het rijk Gods. Wij willen echter meteen vruchten van ons werk zien. Wij kunnen maar moeilijk wachten. Wij hebben geen geduld. Vroeger stond de koffie een tijdje te pruttelen. De thee moest trekken, en het vlees sudderen. Maar vandaag worden we omringd door allerlei instantproducten: instantkoffie, thee uit een zakje, het thuismenu recht uit de folie in de magnetron. De auto kun je in vijf minuten laten wassen. Schoenen en sleutels zijn klaar terwijl u wacht. Het gaat allemaal even gemakkelijk en even vlug. Het wachten zijn we afgeleerd. We hebben geen geduld meer, bijna niemand.
Zo vraag ik me geregeld ongeduldig af: wat gaat er met onze kerk gebeuren als jongeren bijna allemaal afhaken, eerste communicanten meteen hun laatste communie doen, en de lege plekken steeds groter worden? Wat is de vrucht van alle inzet en energie die we met zovelen hierin investeren? Ik zou wel eens vruchten willen zien, denk ik dan, resultaat van alles wat we zaaien.
Jezus heeft dat gevoel - wanneer het allemaal niet liep zoals Hij hoopte - natuurlijk ook wel eens gekend. En zeker zijn volgelingen, die na Jezus dachten dat heel vlug het rijk Gods, een nieuw paradijs zou aanbreken. Voor hen en ons, even ongeduldig als zij, vertelt Jezus over de boer die zaait, en dan gaat slapen. Het zaad, zegt Jezus, groeit op eigen kracht.
Een oud Chinees verhaal vertelt dat een boer het zaad uitstrooide, maar bang was dat het niet zou groeien. In ieder geval niet zo snel als hij wel wilde. Op een dag ging hij naar zijn akker, en begon de kleine sprietjes een beetje te helpen: hij trok ze een klein beetje naar boven. Hij vertelde aan zijn buren: ‘Ik heb mijn tarwe geholpen bij het groeien’. Nieuwsgierig gingen zij naar het veld, en wat zagen ze daar? Een akker vol verwelkte aanplant. Nog lang werd er in dat dorp gelachen om de boer die geen vertrouwen had in de kracht van het zaad.
Jezus vraagt ons ook om geduld, en wijst ons op de onweerstaanbare kracht van het zaad. Het groeit overdag, maar ook s nachts terwijl wij slapen, wanneer alles duister lijkt; het groeit zelfs tussen de stenen en dwars door het asfalt heen.
Als je iets goeds zaait - geloof, liefde of hoop in de harten van mensen -, heb dan geduld; durf het een tijdje aan te zien. Heb vertrouwen, en ga intussen gewoon door met dingen te zeggen en te doen waarvan je eerlijk overtuigd bent. Gewoon doorgaan met werken voor je kinderen, met bouwen aan de toekomst, met sjouwen voor de kerk, ook al zie je geen of nauwelijks resultaat. Je moet ook iets durven overlaten aan het leven zelf, aan God, die zelf zorgt voor de groeikracht. Alleen komt het vaak anders en in een ander tempo op dan wij zouden willen. We moeten ons de wijsheid eigen zien te maken van die boer: hij heeft gezaaid, en gaat rusten. Hij zal wel zien.
Ik eindig met een gedicht van Adriaan Roland Holst:
Ik vraag geen oogst, ik heb geen schuren.
Ik sta in uwe dienst, zonder bezit.
Maar ik ben rijk in dit:
dat ik de ploeg van uw woord mag sturen.
Ik zal de halmen niet meer zien
noch binden ooit de volle schoven,
maar doe mij in de oogst geloven
waarvoor ik dien.