In de catechese worden kinderen soms uitgenodigd om een tijdlijn te maken. Dat is een visualisering van hun levensweg, met aanduiding van de voornaamste gebeurtenissen.
Als 1 jaar 1 centimeter is, hebben zij aan één blad papier ruimschoots genoeg. Voor de meeste onder ons zou dat echter niet volstaan.
En als we dan nog de hoogten en de laagten willen aanduiden, de kronkelwegen, de omwegen,de dwaalwegen die we gevolgd zijn, dan zou onze tijdlijn het uitzicht kunnen krijgen van een abstract schilderij.
Eén ding is zeker: leven is op weg gaan, is zijn weg zoeken en soms vinden. We voelen wel aan hoe heerlijk het leven kan zijn en we voelen ook aan hoe groot de mislukking kan zijn, vooral omdat het zo eenmalig is.
Johannes wordt ons in het evangelie voorgesteld als een wegbereider, een leermeester, een goeroe in het zoeken en vinden van de levensweg.
Hij zet een stap terug in de beschaving: In zijn eten en in zijn kleding wordt hij de primitieve holbewoner om ons duidelijk te maken wat het allerbelangrijkste is: de ontmoeting met de Christus. Mankeer dat niet, zegt hij ons want Hij is het die u zal dopen, die u zal onderdompelen met Geest.
Geest is dat besef in je leven dat je aan Iemand toebehoort, dat je door Iemand bemind wordt, dat je deel mag hebben aan het intieme leven van God.
In dat besef krijgt de tijdlijn van je leven een betekenis. Dan is het geen domme opeenvolging meer van toevalligheden. Dan wordt het een samenspraak, een dialoog, dan is heel je leven een aaneenschakeling van ‘ja’s en ‘neen’s .
De tijdlijn van ons leven hoeven we niet te tekenen. Ze staat al getekend op ons gezicht, in de rimpels en in de trekjes van vreugde, in de onrust en de vrede in onze ogen.
Het blijft een weg, een open en boeiend verhaal waarvan het happy end nooit gegarandeerd is.