Preek rond de Goede Week (2008)

Vandaag zou ik jullie van harte willen uitnodigen én motiveren om de GOEDE WEEK heel bewust te beleven. Voor de één zal dit al gemakkelijker zijn dan voor de andere.
Dag nà dag kunnen we één aspect van de lijdensweek beleven. Het gaat telkens om iets anders.
Veel mensen lijden. Eigenlijk lijden we allemaal onder iets. Psychisch of fysisch en dikwijls ook samen. Het is dan ook belangrijk dat we met het lijden in ons leven goed leren omgaan, dat we de juiste weg bewandelen.
De weg die Jezus is gegaan leidt naar de verrijzenis. Dit kan nu reeds in dit leven. We trachten verrijzenis te bewerken in ons eigen leven en in dat van anderen. Het is de bedoeling dat we in de Goede Week daar echt mee bezig zijn, erover nadenken, samen er rond bidden en zo ons zelf én de gemeenschap verrijken.
De Goede Week gaat over ons; over mij en over U. Het is niet alleen een herinnering van wat er grosso modo 200 jaar geleden gebeurd is. Want wat er toen gebeurde is voor mij, voor ons.
Laten we er ons dus niet te gemakkelijk van af maken. Er is altijd zo veel te doen. er zijn duizenden redenen om te zeggend at ik geen tijd heb. We kunnen het zelfs zo organiseren dat we in de ene kerk vieren en gedenken en dat we in de andere kerk een repetitie houden voor Pasen. Dit is écht onaanvaardbaar. We mogen elkaar de kans niet ontnemen om de hele Goede Week te beleven. Anders nemen we ons geloof niet ernstig.

De diensten zullen doorgaan in drie verschillende kerken, neen eigenlijk vier. Het vraagt dus wat ‘mobiliteit’ en attentie voor wiet niet meer zo mobiel is. De plaatsen in je auto allemaal gebruiken zou een optie moeten zijn.
Bekijk goed het schema in ‘Kerk en Leven’. Leg het op een zichtbare plaats. zo weet je dag na dag waarheen. De mobiliteit is nog nooit zo groot geweest als vandaag. Voor alles verplaatsen we ons. Laten we er dus op het vlak van onze geloofsbeleving geen probleem van maken.

PALMZONDAG is de dag van de blijde intocht vol feestvreugde die plots omslaat in een immense zee van lijden. Feesten is gemakkelijk, maar het lijden doorworstelen is een ander par mouwen. Dat weet God, dat weet zijn Zoon Jezus en daarom identificeert Hij zich met mijn en uw lijden. Hij gaat met ons mee.

De Goede Week is ook het einde van de veertigdagentijd. Een tijd van Boete en Bekering. Echte bekering wordt uitgedrukt in het sacrament van de biecht. Daarvoor gaan we naar de decanale kerk in Diksmuide. Er zullen vreemde biechtvaders aanwezig zijn. Er zijn mensen die naar Lourdes gaan of naar een andere bedevaartplaats met als hoofddoel om te biechten. Biechten kan dus ook een bede-vaart zijn. Het is een belangrijke stap op weg naar Bevrijding-Verrijzenis.

WITTE DONDERDAG is de dag waarop Jezus het grootste teken van zijn liefde voor ons heeft getoond. Een teken tot het uiterste. Hij breekt Zijn eigen Lichaam en vergiet Zijn eigen Bloed tot vergiffenis van onze zonden. Hij geeft Zichzelf te eten en te drinken, voedsel voor onderweg, om niet te bezwijken onder lijden en zware lasten. De viering van het Laatste Avondmaal is een geladen viering. Een viering die ons uitnodigt en voedt om zelf tekens van liefde te stellen tot het uiterste. ons zelf te breken en te delen tot voedsel voor velen, opdat ook zij niet zouden bezwijken. Hier kunnen we alleen in Stille aanbidding bij de Heer blijven en waken. Na de viering van het Laatste Avondmaal is er dan ook gelegenheid tot Aanbidding.

GOEDE VRIJDAG. Geslagen worden, gegeseld worden, gebukt gaan onder het kruis en het lijden dat je te dragen hebt. En je afvragen hoe geraak ik de berg op, hoe geraak ik mijn berg op, mijn Golgotha? De vernedering van het lijden is immens. Je wordt tegen de grond geworpen keer op keer, maar je staat weer op en je gaat weer verder. Aan je eigen kruis, dat je zelf gedragen hebt, word je genageld. Tot je roept: “God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?”.
De bekoring is groot om er hier een punt achter te zetten. Het is genoeg geweest.

Maar hier begint voor gelovigen het mysterie. De dood krijgt niet het laatste woord. God krijgt het laatste woord. Dat vieren wij in de Paasnacht. De Paaswake is één grote beweging van duisternis naar Licht. Van dood naar Verrijzenis. Hier past alleen ontzag voor God. Hier komen wij bij het mysterie van ons geloof: Heer, Jezus, wij verkondigen uw dood en wij belijden tot Gij wederkeert, dat Gij Verrezen zijt!.
De viering van de Paasnacht, zusters en broeders, is zo belangrijk, zo kernachtig, zo cruciaal voor ons geloof dat iedere parochie hier goed moet vertegenwoordigd zijn. De Paaskaars van ieder parochie, symbool van ons geloof in de Verrezen Jezus, van ons geloof in de Verrijzenis, wordt dan als teken daarvan meegenomen naar iedere kerk. Mét deze kaars zal dan in iedere kerk op Pasen, het doopwater worden gewijd. Water waarmee we zullen dopen, ons kruisteken maken bij het binnenkomen en verlaten van de kerk, als teken van ons eigen doopsel. Het zal ons voortdurend herinneren dat we gedoopten zijn, dat we de weg van dood naar leven onvermoeibaar moeten gaan, omdat ons geloof een blijde boodschap is, een boodschap van leven en bevrijding. Omdat God altijd het laatste woord heeft.

PASEN zelf is het orgelpunt. Het toetje, het neusje van de zalm. Pasen kun je maar vieren als je ook al het voorafgaande hebt herdacht en beleefd. Anders is het een lege doos waar je niets mee kunt aanvangen. Wat zit er in jouw doos, of wat zal er inzetten? Wat heb je onderweg opgestoken van heel die rijkdom? Wat ga je er mee doen?

De weg naar de Verrijzenis is een weg die we niet alleen kunnen afleggen, omdat niemand leeft voor zichzelf, niemand sterft voor zichzelf, maar omdat wij leven en sterven voor God onze Heer. Ons leven is niet van ons, maar van Hem. Daarom is de Goede Week zo belangrijk. Het geeft zin aan heel mijn bestaan. Mijn bestaan loopt uit op hét Leven, het eeuwige Leven, in een gelukkig en vredevol samenzijn met God.
Ik eindig zoals ik begonnen ben. Ik nodig jullie van harte uit om de Goede Week, goed, intens en met veel geloof mee te beleven. Amen.