Als wij vandaag meetrekken in de processie met de palmtak in de hand, dan houden wij als het ware een demonstratie, een betoging.
De priester zegent de palmtakken met de woorden: ‘Zegen deze palmtakken waarmee wij Christus onze koning huldigen. Met lofzangen begeleiden wij Hem in zijn heilige stad’. Wij huldigen Christus als de vorst van de vrede en wij begeleiden Hem die komt om heel de wereld in bezit te nemen.
De intocht van Jezus in Jeruzalem was een welbewuste en openlijke demonstratie. Jezus heeft die demonstratie dan ook zorgvuldig voorbereid. Tegen zijn gewoonte in liet Hij zich een ezel bezorgen en Hij gebruikte daarbij zijn volle gezag. Zeg: ‘De Heer heeft hem nodig’! De leerlingen trekken palmtakken van de bomen en roepen Hem welbewust uit tot koning van Sion. Ook de Farizeeën hebben de zin van deze demonstratie heel goed begrepen en ze waarschuwen de leerlingen tegen mogelijk ingrijpen van de politieke overheid. Maar Jezus blijft bij zijn besluit. Als de Koning in naam van God bezit neemt van de stad, dan mag dat niet geheim gehouden worden.
Iedereen die vandaag de palmtak in zijn hand neemt, beseft onwillekeurig dat onze godsdienst geen privé-zaak is, die zich alleen afspeelt binnen het privé-leven of de familiekring. Neen, ons geloof heeft ook een openlijke, ja politieke betekenis.
Zeker, noch Jezus, noch zijn eerste leerlingen hebben naar politieke macht gestreefd, maar zij hebben heel bewust weerstand geboden aan de politieke machten die onmenselijk of totalitair waren. Het is werkelijk niet toevallig dat het christendom in het Romeinse Rijk zo dikwijls vervolgd werd ofschoon de Romeinen op godsdienstig vlak eigenlijk heel verdraagzaam waren.
Er staat nergens in het evangelie geschreven dat wij de politiek buiten de Kerk moeten houden. De Kerk heeft direct een sociale taak binnen de gemeenschap op zich genomen. Als wij echt leven volgens de geest van Jezus dan mag er gerust een beetje meer mondigheid gevraagd worden bij voorbeeld inzake de mensenrechten. En dit niet alleen waar het gaat om het belang of de voorrechten van de Kerk zelf, maar vooral waar de waardigheid, de gelijkheid en de rechten van de mens op het spel staan.
Als wij Jezus vandaag openlijk huldigen als de Redder van de wereld, dan moeten wij daarvan ook de sociale en politieke consequenties op ons durven nemen. Wij moeten niet alleen waakzaam zijn waar het gaat om de rechten van het ongeboren leven, om de rechten van de gastarbeiders, de werklozen, de kansarmen, maar wij mogen ook geen angst hebben om in het openbare leven onze stem te doen horen wat betreft de bewapeningswedloop of de milieuvervuiling. Onze inzet kan beginnen met een handtekening voor Amnesty International en kan verder gaan tot bij de verkiezing van mannen en vrouwen van christelijk formaat, om hun invloed in het politieke leven te doen gelden.
‘Als zij zwijgen, zullen de stenen roepen’, zegt Jezus. Hebben wij niet veel te lang gezwegen, zodat anderen nu met onze idealen voor de dag komen? Op hun vlaggen zien wij slogans, die wij als eersten in onze vlag hadden moeten dragen: vrede, natuurbescherming, gerechtigheid voor iedereen, recht op arbeid, enzovoort.
Jezus heeft zijn leven geofferd voor Gods zaak, dan moeten wij er toch wel een beetje voor overhebben, tenminste als wij onze palmtak serieus willen dragen als een getuigenis…