In het evangelie van vandaag gaat het eigenlijk niet om Lazarus,
maar “om ieder die gelooft”!
De hoofdzin, die alles draagt, spreekt niet over Lazarus,
maar wèl over “de gelovige”
Jezus zegt: “Ik ben de verrijzenis en het leven;
Wie in Mij gelooft:zal leven
en: ieder die gelooft in Mij, zal in eeuwigheid niet sterven;
Gelooft gij dit ?”
“Gelooft gij dit ?”: dit is de essentiele vraag van Jezus aan Martha.
De opwekking van Lazarus zal voor Martha, voor haar zus Maria èn
voor hun buren en vrienden wel héél belangrijk geweest zijn …
maar voor Jezus is dit slechts een aanleiding om hen te doen nadenken
over het essentiele: ***‘***nadenken over hun geloof’!
d.w.z. dat “geloven” een groeiproces is, een groeiproces dat nooit af is!
Als ‘geloven’ inderdaad een groeiproces is, dan houdt dit in:
\
- dat we er onophoudelijk moeten aan werken;\
- dat we flink nadenken over *‘*wat we geloven’;\
- dat we een persoonlijke**/**eerlijke invulling geven aan ‘ons geloof’;\
- dat we onszelf voordurend confronteren met de inhoud van ons geloof;
En dit laatste betekent, dat geloven vandaag, héél wat moeilijker is dan vroeger.
Vroeger, en de ouderen onder ons of je ouders,
hoefden niet zelf na te denken over ‘wat zij dienden te geloven’:
de kerk zei het hun voor!
Vandaag, moeten we de inhoud van ons geloof zelf,
persoonlijk, eerlijk invullen:
en dit is niet zo eenvoudig, en vergt veel moed n tijd
om je ‘eigen geloven’ en je ‘eigen gedragingen’
ten aanzien van God
èn ten aanzien van je evenmens
steeds opnieuw te ‘evalueren’/ steeds opnieuw ‘in vraag te stellen’!
Geloven*: de* essentie van ons christen-zijn!(daarom zijn wij hier toch samen ?)
Geloven: dat nà de dood, een vernieuwd leven komt!
Geloven: dat het leven nog zin kan hebben*,*
nog zin zal hebben*,*
ooknà een periode van ‘het niet meer zien zitten’!
Grieke FORCEVILLE zegt hierover:
‘Het niet meer zien zitten’ heeft te maken met:
‘het verlies aan zin-geving’
Met een beetje verbeelding en eerlijkheid herkennen wij
in dit Lazarusverhaal onze eigen graf-situatie.
Ieder van ons zit wel eens met uitzichtloze situaties en vragen.
We hoeven daar geen tekeningetje bij te maken.
De belofte van ‘eens’, het ‘hiernamaals’, een hemels festijn van
rijstpap met gouden lepeltjes: klinkt dan wel erg goedkoop, zelfs vals.
Minder goedkoop, zelfs ‘bevrijdend’ zijn dan het begrijpend woord
en de warme hand van een naaste of vriend.
Niet de veelprater zal het in orde brengen.
Wèl de nabije medemens die me laat aanvoelen:
‘je staat er niet alleen voor;
er is een weg, al kan het wel een tijdje duren’.
Dit terugbezorgen van ‘zin-geving voor het leven’ is: - uitzicht geven;
- is nieuw leven geven.
De dood van ‘het niet meer zien zitten’ wordt dan,
door de verrijzenis van de zingeving: overwonnen!
Proberen we misschien naar Pasen (binnen 2 weken):
opnieuw ons geloof echt te evalueren,
na te denken wat dit verrijzenisgeloof betekent:
niet alleen voor onszelf,
maar ook naar de medemens toe. Amen.