Zusters en broeders,
in de schriftlezingen van vandaag is er veel sprake van woestijn, van dorst, van water.Water is een basisbehoefte van de mens. Niemand kan zonder. Er worden er zelfs oorlogen voor gevoerd. Men schat dat er elke dag een viertal mensen sterft van de dorst.
Maar er is niet alleen een lichamelijke dorst. Er is ook zo iets als een spirituele dorst. En die dorst lessen is ook een basisbehoefte van de mens.Als we hier vandaag zijn samengekomen rondom Jezus Christus, is het omdat wij dorstig zijn naar een woord dat diepere zin geeft aan ons leven. We hopen hier een woord te horen dat ons moed en kracht geeft wanneer ons leven een beetje op een woestijn gelijkt. We verwachten hier een woord van vriendschap en liefde vanwege de Heer.
Het leven van die Samaritaanse uit het evangelie, was helemaal een woestijn geworden. Dorstig naar een beetje liefde, naar wat vrienschap, naar wat hartelijkheid was ze hopeloos op zoek gegaan, lopend van de ene man naar de andere… ze was reeds aan de zesde toe…Maar op een dag, op het middaguur gaat ze water putten bij de bron van Jacob. Ze komt ze oog in oog te staan met een Joodse man. die haar om drinken vraagt…Iemand die beweert dat Hij water waarvan je nooit meer dorst krijgt, dat zelfs eeuwig leven geeft. “Die man moet wel een profeet zijt, flitst het door haar hoofd, Hij weet ook alles van mijn leven. En Hij heeft alle tijd voor mij, terwijl een Joodse man toch niet in het openbaar spreekt met een vrouw!. Kijk, zijn eigen leerlingen staan daarover verbaasd! (Joh. 4, 27). Bovendien weet Hij toch dat ik een Samaritaanse ben, in de ogen van de Joden’ te mijden!”
Maar de geschiedenis van die Samaritaanse vrouw is nog niet af. Als ze Jezus hoort zeggen dat Hij de Messias is, is ze niet meer tegen te houden. Ze haast zich hals over kop naar de stad om er aan iedereen te vertellen wat haar overkomen is daar aan de bron van Jacob. En ze keert terug naar Jezus met een hele stoet van stadsgenoten. ‘In die stad kwamen veel Samaritanen tot het geloof in Hem door het getuigenis van de vrouw…’ noteert de evangelist Johannes (Joh. 6, 39).
Z. & Br., eigenlijk is er iets zeer merkwaardig gebeurd. Was het leven van die Samaritaanse vrouw vóór haar ontmoeting met Jezus-Messias een dorre woestijn, na haar ontmoeting aan de waterput is het een vruchtbare oase geworden! Haar levensboom heeft dorstlessende vruchten voortgebracht voor haar medemensen! Ze is een grote getuige en verkondiger geworden dat Jezus de Messias is, dat Hij degene is die elke levensdorst stilt.
De geschiedenis van die Samaritaanse vrouw is voor ons van grote betekenis! Wanneer wij straks vanhier weggaan, zullen wij ook zulke moedige getuigen zijn? Zullen ook wij durven getuigen dat wij Hem hebben gevonden die alle dorst lest en alle honger stilt? En toch is dit onze opdracht. Vooraan zitten hier een aantal kandidaat-vormelingen. In het sacrament van het vormsel zullen ze straks de kracht van Gods Geest ontvangen, precies om getuigenis af te leggen van hun christen-zijn. Alle ge vormde christenen worden gezonden om, zoals die Samaritaanse vrouw, anderen bij Jezus te brengen. Die mensen mogen dan het groot geluk meemaken dat het droog en dorstig woestijnlandschap van hun leven omgevormd wordt tot vruchtbare grond waar nieuw leven kan opschieten. Amen.