3e zondag van de veertigdagentijd A (2008)

Jezus noemde zich het levende water, water dat leven geeft. Ik wil eerst een verhaaltje vertellen over water dat gek maakte.
Eens waarschuwde God de mensen dat er een aardbeving zou komen die al het water van het land zou doen verdwijnen. Het water dat er voor in de plaats zou komen, zou iedereen gek maken. Slechts een profeet nam God ernstig. Hij droeg kolossale kruiken vol water naar zijn woonplaats in de bergen zodat hij zijn hele leven genoeg water zou hebben.
De aarde beefde, al het water verdween en het nieuwe water vulde de rivieren, meren en vijvers. Een paar maanden later kwam de profeet van zijn berg af om te kijken wat er precies gebeurd was. Iedereen was inderdaad gek geworden. Het probleem was echter dat ze allemaal dachten dat híj gek geworden was, omdat hij anders was dan zij.
De profeet ging dus maar weer terug naar zijn woonplaats in de bergen, blij met het water dat hij opgeslagen had. Maar naarmate de tijd verstreek ging hij zich vreselijk eenzaam voelen Hij verlangde hartstochtelijk naar menselijk gezelschap, dus ging hij weer terug naar het dal. Weer werd hij door de mensen daar uitgestoten want hij was zo helemaal anders dan zij. Toen nam de profeet een besluit. Hij gooide het water dat hij opgeslagen had, weg, dronk van het nieuwe water en werd net zo gek als zijn medemensen.
Tot zover dit verhaaltje. Wil je erbij horen, dan moet je meedoen, dan moet je doen wat men op dat moment gewoon vindt, anders kom je apart te staan, vindt je omgeving je maar een vreemde figuur. Anders willen zijn, tegen de stroom ingaan, vast willen houden aan je eigen leefregels, je eigen idealen, maakt het leven echt niet altijd gemakkelijker.
Dat is precies het probleem met het levende water dat Jezus wil zijn. Kiezen voor zijn levenshouding, kiezen voor zijn idealen, in zijn geest door het leven gaan, is heel vaak tegen de stroom ingaan, is dingen doen die veel anderen maar vreemd vinden.
Jezus liet zich niet leiden door wat men in die tijd gewoon vond, hij had zijn eigen overtuigingen. Dat gesprek van Jezus met die Samaritaanse vrouw zegt al heel veel. In die tijd hadden joden geen omgang met de half-heidense Samaritanen, daar wilden ze niets mee te maken, daar keken ze alleen maar op neer. De vrouw is dan ook verrast als Jezus een gesprek met haar aanknoopt, dat was zij duidelijk niet gewend. Maar voor Jezus bestaan er geen barrières zoals bij zijn geloofsgenoten.
Elke mens is een mens, of hij een zieke is, een zondaar of een Samaritaan, hij benadert iedereen op een menswaardige en vriendelijke manier. Voor iedereen wil hij het goede. En dat vraagt hij ook van zijn volgelingen. Maar in de wereld van vandaag wordt er vaak heel anders over gedacht.
Je bent gek als je altijd voor anderen in de weer bent, zonder enige betaling. Je bent gek als jezelf veel ontzegt om arme mensen in de wereld te helpen. Je bent gek als je niet voor jezelf en je eigen belangen opkomt.
Gelukkig zijn er heel veel mensen die zo gek zijn om in de geest van Jezus veel voor de gemeenschap over te hebben, bijvoorbeeld in de vorm van vrijwilligerswerk. Als je kiest voor de levenswijze van Jezus, als je je laat dopen, dan kies je ervoor om zo nodig tegen de stroom in te gaan. Wie zich laat dopen, kiest voor de kerk van Jezus, die gemeenschap van mensen die de weg van Jezus willen gaan.
Jammer genoeg is die kerk als instituut vaak zo verkrampt en verstard en komen Jezus’ idealen niet of veel te weinig uit de verf.
Jammer genoeg zijn in die kerkorganisatie regels vaak belangrijker dan mensen. En dat is precies waar Jezus zich steeds tegen verzet heeft.
Gelukkig zijn er aan de basis van de kerk ook heel veel mensen die geloven in Jezus’ idealen en gewoon doen wat hij ons voorgehouden heeft.
Daar vind je ook de mensen die je kunnen inspireren om samen te werken aan een gezonde gemeenschap, om voor elkaar een bron van levend water te zijn.