1e zondag van de vasten A (2005)

In mijn grootmoeders tijd stond er bij het eten een grote pan op tafel en iedereen rond de tafel at uit die grote pan. In mijn moeders tijd, toen ik nog klein was, stond er ook een grote pan op tafel maar ieder had wel zijn eigen bord, en daarop kreeg je je eten opgeschept, de groten een beetje meer, de kleinen een beetje minder. Je had wel te eten wat de pot schafte, of je het lekker vond of niet. Maar het was wel gezellig met zijn allen aan tafel, er werd gepraat en gelachen, dingen besproken en afspraken gemaakt.
Tegenwoordig hebben we soms geen tijd meer om samen aan tafel te zitten, en eten wat de pot schaft is er soms ook al niet meer bij. Want Joris lust geen andijvie, en dus krijgt die appelmoes. En Dientje lust geen spruitjes en krijgt dan worteltjes En Jacky moet om vijf uur gaan voetballen en die eet gauw een boterham met een dikke laag hagelslag. En Mia moet om half zes naar de dansles en die eet wat vooraf. Johnny pakt zijn bord met eten en gaat ermee voor de televisie zitten, want hij wil zijn favoriete programma niet missen. Eric komt om zeven thuis maar die heeft geen honger meer, want hij heeft al twee bakjes frites op in de kantine. En voor vader die pas om acht uur thuis komt van zijn werk, is de magnetron een geweldige uitvinding, Hij warmt zelf even zijn eten want moeder is al tennissen.
Ik stel het wel een beetje erg overdreven voor, maar soms lijkt het wel die richting op te gaan. Toen jaren geleden in Amerika op een school een schietpartij plaats vond, kwam er een beweging op gang die ouders en gezinnen opriep om minstens eens in de week samen de maaltijd te gebruiken. Daar schrik je toch wel even van. Dat het blijkbaar in veel gezinnen er niet van kwam om minstens zelfs eens keer in de week samen eten. Dan is de gezinsband toch wel ver te zoeken, want die krijgt juist gestalte in het samen eten, in samen dingen doen. Zo erg is het in onze samenleving gelukkig niet, maar we moeten wel heel erg oppassen dat we geen Amerikaanse toestanden krijgen.
In het evangelie ging het over de bekoringen waar Jezus aan bloot stond om alleen aan zichzelf te denken, aan zijn gemak, zijn invloed, zijn macht. Maar hij gaf niet toe, omdat hij besefte dat er belangrijker dingen waren dan honger stillen en aanzien verwerven.
Ook in onze tijd staan velen van ons bloot aan de bekoring om alleen aan zichzelf te denken, aan eigen gemak, eigen voordelen, aan eigen werk, eigen hobby’s, eigen voorkeuren. We hebben het zo druk in onze haastige samenleving, dat we vaak geen tijd meer hebben voor elkaar geen tijd meer hebben voor gewoon samenzijn, al of niet rond de tafel.
Ook voor ons is het belangrijk dat we echt gaan beseffen dat verbondenheid in het gezin en gemeenschapsgeest veel belangrijker waarden zijn waar we ons voor moeten inzetten.
Want waar mensen niet de tijd nemen om echt samen te zijn, gaan ze op de duur toch van elkaar vervreemden, leven ze meer en meer langs elkaar heen en dan kan het gebeuren dat ouders hun kinderen niet echt kennen, dat de band van liefde die de partners verbindt steeds slapper wordt, dat de samenleving steeds meer als los zand aan elkaar hangt. En dan komt de leefbaarheid van gezin en samenleving in gevaar.