Laten we eerlijk zijn met onszelf en tegenover de anderen:
kijken wij écht waar uit naar de vasten?
Pasen, dààrop willen wij onze blik richten,
maar hoe kunnen wij verrijzen, rechtop gaan staan, nieuw worden,
als we niet eerst tot inzicht komen over
waaronder we gebukt gaan of waar we vastgeroest zitten?
Als we het stil maken rondom ons
en ernstig in ons binnenste kijken
- gebed en inkeer zijn onmisbare pijlers voor een vastenhouding -
dan zijn de vaststellingen niet altijd schitterend
en kan de confrontatie met onszelf hard zijn.
We moeten erkennen
dat we gauw een goede bedoeling achterwege laten
van zodra iets aantrekkelijkers ons aangeboden wordt…
We moeten blijven geloven dat we betere mensen kúnnen worden,
niet op eigen wilskracht, maar met een kracht die God ons kan geven.
Die God aan wie we mogen vragen : ‘kom onze zwakheid ter hulp’.
De vastentijd is een tijd van waakzaamheid
en van oefenen in onderscheidingsvermogen.
Een tijd van proberen en van herbeginnen na het falen,
een tijd van beetje bij beetje overeind komen.
Zo ervaren we vastentijd als genade,
als een tijd om naar uit te kijken dus.
Die tijd is nu begonnen.
2010-2011 - Eerste zondag in de Vastentijd