Pinksterzondag. Een overheerlijke zonovergoten zomerse dag in Leuven. Een terrasje doen. Wat eten en genieten van dit warme weer na zoveel maanden regen, kou, grijs, enzovoort.
Nee : u hoeft dit keer niet te vrezen dat hier weer de chagrijn bovenkomt. Dit keer voelde ik me happy en goed. Ik kreeg zelfs even wat vochtvlekjes in de ogen - om het maar geen traantjes te noemen.
Op het einde van de Brusselse Straat in Leuven zat ik dus op een terras. Een glaasje water te drinken, wachten op de lekkere spijzen die daar opgediend worden bij de Tunesiër… Een olijfje eten ondertussen en wat nippen aan het glaasje wijn. Op Pinkerzondag mag dat.
Een Audi stopt op het kruispunt. Niet echt handige plek om te stoppen. Maar goed. Het is een ook geen dikke en dure Audi, maar eerder een auto die al enkele jaren dienst erop zitten heeft. Even raakt het kruispunt in een knoop. Auto’s die niet rechtdoor kunnen - en dus het kruispunt bezetten… en auto’s die vanuit de andere richting evenmin rechtdoor kunnen - en dus nog eens gekwadrateerd het kruispunt bezetten. Vanuit mijn niet zo toffe verkeerservaringen, verwachtte ik me dus aan een getoeter en een agressiviteitsconcert. Maar de deur van de Audi ging open. Eerst de deur aan de rechterachterzijde, dan - en heel wat langzamer - aan de rechtervoorzijde. Een mevrouw stapt achteraan uit en helpt de deur vooraan open te doen. Een oudere man strompelt uit de auto. Baardje, bril, stok in de hand. Het duurt allemaal toch wel ettelijke minuten.
En NIEMAND TOETERT.
De oude man krijgt de tijd om uit de auto te stappen - zelfs nadien nog traagjes het zebrapad over te steken richting restaurantje waar ik zelf ook een tafeltje op het terras betrek. Hij gaat binnen. Voor zijn leeftijd is wellicht dit zomerse meiweer te hevig. Ik geniet van dit zomerse weertje.
Maar voordat hij het kruispunt oversteekt staat hij nog minuten lang te zwaaien, te wuiven… naar de auto die hem hier bracht. Misschien heeft chauffeur en de dame het niet eens echt lang bemerkt. Misschien hebben ze niet één keer nog in de achteruitkijkspiegel geglimpt. Maar de oude man wuift, overtuigd, uitbundig en hartelijk. En dan steekt hij over.
En NIEMAND TOETERT. NOG ALTIJD NIET.
Ik moest even slikken bij zoveel warmte. Niet die van de thermometer - die tikte ook flink aan. Maar wel de warmte van de chauffeur van die man, de warmte van het chaotische kruispunt waar niemand begon te toeteren en de foeteren, de warmte van het wuiven van die bebaarde ouderling. Hier hebben mensen mekaar ontmoet. Het kruispunt met elkaar gedeeld.
Ik dacht : verdorie - is dit Pinksteren? Dat mensen dit allemaal verstaan? Diverse verhalen samen op één kruispunt - en die toch dat éne grote verhaal van warmte en liefde begrijpen.
Wow ! Ik voelde me de hele dag happy ! Bedankt aan al die anoniemen op dat kruispunt op Pinksterzondag 2008.