Pinksteren A (2005)

U kent allemaal wel het verhaal van de toren van Babel, uit het oude Testament. Volgens dat verhaal spraken toentertijd alle mensen nog een en dezelfde taal. Maar de mensen wilden een toren bouwen die tot aan de hemel reikte, om zo hun macht te tonen, een macht gelijk aan God. En volgens dat verhaal strafte God hen met een enorme spraakverwarring: ze spraken opeens vele verschillende talen en ze konden dus elkaar niet meer verstaan. Dit verhaal is symbolisch voor machtszucht en hebzucht van mensen, voor menselijke verwaandheid die maakt dat ze elkaar niet meer verstaan. En torens en torentjes van Babel worden ook nu nog elke dag gebouwd.
In de eerste lezing van dit Pinksterfeest gebeurt precies het tegenovergestelde. Als de apostelen de straat op gaan om Jezus' boodschap te verkondigen, dan blijkt iedereen hen te verstaan, waar hij ook vandaan komt en welke taal hij ook spreekt. Babel is het verhaal van “ikke en de rest kan stikke”. Jezus brengt een boodschap van trouw en dienende liefde, “niemand heeft groter liefde dan hij die zijn leven geeft voor zijn vrienden”.
Babel, ook het Babel van vandaag, verwijdert mensen van elkaar, het moeten presteren vervreemdt mensen van elkaar rivaliteit maakt van vrienden tegenstanders en zelfs vijanden. Daarentegen brengt Jezus mensen naar elkaar toe, laat ze openstaan voor elkaar: liefde maakt mensen tot vrienden. In het Babel verstaan mensen elkaar niet, ook al spreken zij dezelfde taal.
Waar Jezus’ boodschap uitgedragen en beleefd wordt, daar wordt die boodschap wel verstaan, ook al spreken de mensen verschillende talen. De taal van de liefde verstaat iedereen.
Misschien denkt u: allemaal heel mooi. maar wat heeft dat nu met de H.Geest te maken? Pinksteren is toch het feest van de H. Geest maar ik zie er niets van.
Misschien kun je het zo zeggen: Het is met de H.Geest als met de wind. Neem eens een foto van de wind, dat gaat gewoon niet. Maar je kunt wel een foto maken van wat de wind doet: een draaiende windmolen, zwaaiende en zwiepende bomen, wilde golven op zee, striemende regen.
Zo is het ook met de H.Geest: wat hij is, dat is praktisch niet onder woorden te brengen, maar wat hij doet, dat is te zien en te horen, niet alleen in de eerste lezing van dit Pinksterfeest, maar ook in het gebeuren van vandaag, overal waar Jezus’ boodschap wordt uitgedragen en beleefd. Bange apostelen gaan de straat op, ze dragen uit waar hun hart vol van is, en iedereen blijkt hen te verstaan. Dat is de H.Geest aan het werk.
En overal waar mensen eropuit gaan om Jezus’ boodschap te verkondigen en gestalte te geven, daar is ook nu de H.Geest aan het werk: veraf, en dan denk ik aan onze vele missionarissen, aan de bloeiende kerkgemeenschappen in Azie, Afrika of Latijns-Amerika, maar ook dichtbij, in onze eigen gemeenschap, hoezeer die ook in verval lijkt te zijn: ook hier zijn mensen actief in de weer voor de kerk, voor de medemens, en dat in de geest van Jezus.
Waar mensen elkaar verstaan, omdat zij de taal van Jezus spreken, de taal van de dienende liefde, veraf of dichtbij, daar is de H. Geest aan het werk. Moge die Geest ook ieder van ons bezielen.